Zenon Zalewski

niedziela, 21 kwietnia 2019

Lista żydów na szczytach władzy w Polsce

Lista osób o zmienionych nazwiskach Nazwiska autentyczne (rodowe) niżej wymienionych osób zostały ustalone w oparciu o: 1) Dane tajne kartoteki ludności Polski przy Centralnym Biurze Adresów MSW (nr arch. 1/6526/1 - data archiwacji 9.07.1984, nr rejestracyjny 14750-99 - data rejestracji Wydz. III-2, SUSW Warszawa). 2) Relacje osób znających osobiście wielu spośród wykazanych. 3) Dane ujawnione przez historyków w ich licznych publikacjach.
1. Jerzy Albrecht - Finkelstein
2. Amsterdamski - Saul Henrykowski
3. Stanisław Arski - Apfelbaum
4. Stefan Arski - Artur Salman
5. ks.prof. Jerzy Bajda – Jozua Niedoperz
6. Leszek Balcerowicz - Aaron Bucholtz
7. Ryszard Bender - Fajwisch Berenstein
8. Jan K. Bielecki - Izaak Blumenfeld
9. ks.prof. Czesław Bartnik – Schmuel Bartmann.
10.Jerzy Buzek - Myszures Zweinos
11. Michał Boni - Jakub Bauer
12. Leszek Bubel - Srul Bubelstein
13. Iwo Byczewski - Aaron Berman
14. Marek Borowski - Szymon Berman
15. Stefan Bratkowski - Blumstejn
16. Bogdan Borusewicz -Zwi Bronstejn
17. Jan Brzechwa - Jan Worobiec
18. Ryszard Bugaj - Izaak Blumfeld
19. Zbigniew Bujak - lewy syn rabina Małachowskiego
20. August Chełkowski - Dawid Cnajbaum
21. Piotr Czerwoński (profesor KUL) - Pinkus Rotstein
22. Wiesław Chrzanowski - Szymon Knopfstejn
23. Adam Cichocki - Aaron Zigenbaum
24. Włodzimierz Cimoszewicz - Dawid Goldstein
25. Bernard Cukier - Kolski
26. Józef Cyrankiewicz - Izaak Cymerman
27. Marek Czekalski (prezydent Łodzi) - Wachter
28. Tadeusz Daniszewski - Dawid Kirschbaum
29. Ostap Dłuski - Adolf Langer
30. Kazimierz Deyna (piłkarz) - Dekiel
31. Ludwik Dorn -Lutan Dornbaum
32. Andrzej Drzycimski - Abraham Engel
33. Lech Falandysz - Aaron Fleischman
34. Arkady Fidler - Efroim Trusker
35. Pawel Finder - Pinkus
36. Aleksander Ford - Liwczyc
37. Władysław Frasyniuk - Rotenschwanz
38. Jerzy Frydberg - Izrael Frydberg
39. Bronisław Geremek - Berele Lewartow
40.Józef Glemp-Jozua Szoken
41. Henryk Goryszewski - Jakub Glikman
42 .Roman Giertych -Pinkus Gerbaum
43. Wiktor Górecki - Muhlrad,\"komandos\" z 1968
44. Maria Górowska (sędzia) - Sand lub Berger
45. Halina Górska - Sara Kugelschwanz
46. Alina Grabowska - Sara Rotenfisch
47. Hanna Gronkiewicz-Waltz - Hajka Grundbaum
48. Ryszard Marek Groński - Goldberger
49. Wiktor Grosz - Izaak Medres
50. Jacek Groszkowski - Hersz Herszkowicz
51. Leon Halban - Blumenstok, prof. KUL-u
52. Aleksander Hall - Miron Hurman
53. Marian Hemar - jan Marian Herscheles
54. Józefa Hennelowa - Zyta Goldmond
55. Szymon Hirszowski - Szymon Hirsz
56. Józef Hubner - Dawid Szwarc
57. Piotr Ikonowicz - Dawid Goldsmith
58. Henryk Jabłoński - Apfelbaum
59. Jerzy Jakubowski – Misza Katenblit
60. Ludwika Jankowska - Luba Kowieńska
61. Andrzej Jaroszewicz - Aron Samet
62. Piotr Jaroszyński (filozof) - Pinkus Benar
63. Gabriel Janowski poseł - Aaron Aksman
64. Mieczysław Jastrun - Agatstein
65. Tomasz Jastrun s. Mieczysława - Agatstein
66. ks prał.Henryk Jankowski- Heine Jankovsky-niemiecki Żyd
67. Marek Jurek - Chaim Szacht
68. Jarosław i Lech Kaczyńscy - Kalkstein
69. Ida Kamińska - Rachel, dyr. Teatru Żyd. w W-wie
70. Leon Kieres (prezes IPN) -Lowa Kozielewski-?
71. Andrzej Kern - Dawid Ginsberg
72. Jan Kobuszewski - Weisleder
73. adm. Piotr Kołodziejczyk - Robert Cajmer
74. Grzegorz Kołodko - Samuel Hanerman
75. Maria Komar (generałowa) - Riwa Zukerman
76. Janusz Kaczmarczyk - Henryk Goldszmit
77. Janusz Korwin-Mikke - Ozjasz Goldberg
78. Jerzy Kosiński - Josek Lewinkopf
79. Janina Kotarbińska - Dina Steinberg, ż. prof. Kotarbińskiego
80. Mikołaj Kozakiewicz - Jakub Kleinman
81. Helena Kozłowska - Bela Frisch
82. Stanisław Krajewski - Abel Kaimer
83. Jerzy Kropiwnicki - Lejzor Reichgold
84. Krzysztof Król - Aaron Rosenbaum
85. Marian Krzaklewski - Dawid Zimmerman
86. Lucyna Krzemieniecka - Wiera Zeidenberg
87. Edward Krzemień (dziennikarz GW) - Wolf
88.Ryszard Kukliński( pułkownik)-Ryszard Cwynman
89. Jan Kulczyk- Icek Kuratow
90. Zofia Kuratowska-Jaszuńska - Goldman
91. Jacek Kuroń - Icek Kordblum
92. Aleksander Kwaśniewski - Izaak Stoltzman
93. Jolanta Kwaśniewska -Konty - Kohn
94. Stanisław Jerzy Lec - Letz de Tusch
95. Janusz Lewandowski - Aaron Langman
96. Marcin Libicki (prof.)-Mateusz Libner
97. Teresa Liszcz - Sara Lankamer
98. Jan Lityński - Jakub Leman
99. Lubiejski - Zygielman
100. Jan Łopuszański - Salomon Abramowicz
101. Aleksander Łuczak - Dawid Lachman
102. Helena Łuczywo - Chaber (ojciec), Guter (matka)
103. Antoni Macierewicz - Izaak Singer
104. Aleksander Małachowski - Jakub Goldsmith
105. Marek Markiewicz - Samuel Moritz
106. Tadeusz Mazowiecki - Icek Dikman
107. Jacek Merkel - Samuel Nelken
108. Adam Michnik - Aaron Szechter
109. Andrzej Milczanowski - Aaron Edelman
110. Waldemar Milewicz- Waldo Meszuges
111. Leszek Moczulski - Robert Berman
112. Karol Modzelewski - Samuel Mendel
113. Zygmunt Modzelewski - Fischer
114. Jerzy Morawski - Izaak Szloma
115.Bogusław Nizieński (sędzia, rzecznik interesu publicznego) – Izaak Lachmann
116. Stefan Niesiołowski - Aaron Nusselbaum
117. Jerzy Robert Nowak (prof.) - Moritz Neuman
118. Piotr Nowina-Konopka - Chaim Kromer
119. Róża Ochabowa - Grunbaum
120. Andrzej Olechowski - Mosze Brandwein
121. Józef Oleksy - Szymon Buchwio (Łemek)
122. Jan Olszewski - Izaak Oksner
123. Janusz Onyszkiewicz - Jojne Grynberg
124. Jerzy Osiatyński - Szymon Weinbach
125. Janina Paradowska - Rachela Busch
126. Jan Parys - Chaim Pufahl
127. Aleksander Paszyński - Finkelstein
128. prof.Maria Bogumiła Pecyna - Srula Kundelman
129. Lesław Podkański - Izaak Freinkel
130. Iwo Cyprian Pogonowski - Ezra Rotenschwanz
131. Kazimierz Pomian - Furman lub Rotenschwanz
132. Radkiewiczowa, żona min. - Ruta Teitsch
133. Helena Radlińska, prof.- Rajchman, Akad.Organ.Sł. Społ.
134. Jan Rokita – Izaak Fabes
135. Czesław Ryszka (dziennikarz) - Josek Mützenmacher
136. Jan Maria Rokita - Izaak Goldwicht
137. Andrzej Rosiewicz - A. Jarosiewicz
138. Krzysztof Rutkowski (detektyw) – Zwi Winkler
139. Jan Rulewski - Fikelman
140. ks.Tadeusz Rydzyk -Jojne Ritziker
141. Hanka Sawicka - Szapiro
142. Ryszard Setnik - Szymon Bauman
143. Izabela Sierakowska - Rebeka Sommer
144. Janusz Sityński - Jakub Leman
145. Ernest Skalski - Wilker lub Nimen
146. Skrzeszewski - Fokenman
147. Krzysztof Skubiszewski - Szymon Schimel
148. Władysław Sławny - Rosenberg
149. Antoni Słonimski - Stomma
150. Zenon Smolarek - Izaak Zimmerman
151. Ewa Spychalska - Salome Stein
152. Andrzej Stelmachowski - Symeon Steinman
153. Stefan Starzewski - Gustaw Szusterman
154.prof.Józef Srebrzysty - Joszua Silberstein -współtwórca tzw. „ Latających Uniwersytetów „ (zamordowany omyłkowo przez CIA w Wiedniu na skutek prowokacji SB w 1985r)
155. Michał Strąk - Baruch Steinberg
156. Adam Strzembosz (prof) - Pesah Stark
157. Jerzy Stuhr (aktor) - Josek Feingold
158. Hanna Suchocka - Hajka Silberstein
159. Bolesław Sulik - Jakub Steinberg
160. Andrzej Stelmachowski - Jojne Stelbaum
161. Irena Szewińska (sportowiec) - I. Kirszenstein
162. Stefan Szwedowicz (brat Michnika) - Szechter
163. Roman Szydłowski - Szancer
164. Kazimierz Świtoń- Chaim Swirman
165. Paweł ¦piewak - Stinger
166. Bolesław Tejkowski - Benio Tejkower
167. Jerzy Turowicz - Jakow Turnau
168. Stanisław Tuszewski - Salomon Hardnik
169. Magda Umer (piosenkarka) - Humer (córka zbrodniarza UB)
170. Jerzy Urban - Josek Urbach
171. Mieczysław Wachowski - Jakub Windman
172. Henryk Walczak - Zukerman
173. Lech Wałęsa - Lejba Kohne
174. Dawid Warszawski - Konstanty Gebert
175. Adam Ważyk (poeta) - Wagman
176. Andrzej Werblan - Aaron Werblicht
177. Andrzej Wieczorkiewicz - Hirsz Gelpern
178. Aleksander Wirpsza - Leszek Szaruga
179. Dariusz Wójcik - Dawid Wisental
180. Andrzej Wróblewski - Andrzej Ibislauer
181. Ludmiła Wujec - Okrent
182. Jan Wyka - Leopold Wessman
183. Roman Zambrowski - Rubin Nusbaum
184. Janusz Zaorski - Jakub Bauman
185. Andrzej Zoll - Rojeschwanz, b. prezes Tryb. Konst.
186. Zbigniew Tadeusz Ziobro (poseł)-Salomon Zykiel. Wojskowi
187 . . gen. Edward Braniewski - Brandsteter
188. gen. Jan Drzewiecki - Holzer
189. gen. Marian Graniewski - Gutaker
190. gen. Wiktor Grosz - Izaak Medres
191. gen. Artur Jastrzębski - Artur Ritter (Niemiec)
192. gen. Grzegorz Korczyński - Kalinowski
193. gen. Leszek Krzemień - Maksymilian Wolf
194. gen. Matejewski - Kugelschwanz
195. gen. Marian Naszkowski - Wasser
196. gen. St. Popławski - Siergiej Grochow (Rosjanin)
197. gen. Karol ¦wierczewski - Walter Goltz lub Tenenbaum
198. gen. Leon Turski - Tennenbaum
199. gen. Mieczysław Wągrowski - Izaak Pustelman
200. gen. Tadeusz Wilecki - Wałłach
201. gen. Zarako-Zarakowski - Zarako, Nacz. Prok. WP
202. gen. Janusz Zarzycki - Neugebauer
203. płk Michał Bron - Bronstein, prac. MSZ
204. płk dr Charbicz - Marek Heberman, kom.Szpit.Woj.,Warszawa
205. płk Otto Fiński - Finkenstein, szef sztabu \"Służba Polsce\"
206. płk Garbowski - Caber lub Gruber, d-ca dyw.
207. płk Gradlewski - Goldberg, GZP WP
208. płk Mieczysław Kowalski - Kohn
209. płk Anatol Liniewski - Liberman, prac. ASG
210. płk Rosiński - Rosenberg, DOW
211. płk Rotowski - Rotholtz, szef Zarz. Sł. Techn. WP
212. płk St. Sokołowski - Szabat, prac. WAP
213. płk Paweł Solski - Pinkus, szef Sł. Samoch. WP
214. płk Szulczyński - Szulcynger, d-ca pułku
215. płk Wł. Tykociński - Tikotiner, attache wojsk.
216. płk Wadlewski - Waldman, dyr. Dep. Wojsk. w Min. Zdrowia
217. płk Żarski - Silberstein, prac. WAP
218. ppłk Jerzy Bryn - Izrael Alter, prac. MSZ
219. ppłk Jan Dolanowski - Dollinger, DOW
220. ppłk Adam Łaski - Gutbrot, prac. ASG
221. ppłk Henryk Zieman - Zysman, DOW
222. mjr Roman Domanski - Rosenstand, DOW
223. mjr Marcel Kot - Abram Sterenzys
224. mjr Józef Śliwiński - Flaumenbaum, szef Wyd. \"Służba Polsce\"
225. mjr Henryk Umiński - Keff
226. Filip Berski - Badner, prokurator wojskowy
227. Kazimierz Golczewski - Bauman, Nacz. Prok. Wojsk.
228. sędzia Franciszek Kapczuk - Natanel Frau, S±d Wojsk. Wrocław
229. Maksymilian Litiński - Lifszyc, Nacz. Prok. Wojsk.
230. Lubiejski - Zygielman, II Zarząd
231. Jakub Lubowski - Chase Smen, prok. Dep. Sł. Spraw.
232. Jan Orliński - Unterweiser, Prok. Wojsk.
233. Henryk Podlaski - Fink, Nacz. Prok. Wojsk.
234. Rajski - Rajgrodzki, II Zarząd
235. Roman Rawicz - Vogel, Najw. Sąd Wojsk.
236. Henryk Trojan - Adler, II Zarząd
237. Henryk Walczak - Zukerman
238. Zagórski - Winter, II Zarz±d
239. Arnold Załęski - Załkind, prac. Prok. Wojsk. Pracownicy MSW
240. gen. Józef Hübner - Dawid Szwarc
241. gen. Matejewski - Kugelschwanc
242. gen. Mieczysław Moczar - Mykoła Demko (Ukrainiec)
243. Gen. Julian Polan - Harasim, morderca sądowy
244. gen. Roman Romkowski - Natan Grinspan-Kikiel
245. gen. Józef Maria Różański - Rosenzweig
246. płk Leon Andrzejewski - Ajzen Lejb-Wolff, dyr. Gabin. Ministra
247. płk Bielecki - Moniek Buchman, szef WUBP Kraków
248. płk Julia Brystiger - Prajs
249. płk Górecki - Goldberg, dyr. Depart. IX
250. płk Mieczysław Mietkowski - Mojżesz Borowicki, doradca MSW
251. płk Orłowski - Kugelschwanz
252. płk Marian Reniak - Marian Strużyński
253. płk Józef Różański - Josek Goldberg, dyr. dep. MBP
254. płk Sienkiewicz - Lewi, dyr. depart.
255. płk Szeryński - Szhnkman, prac. MBP
256. płk Józef ¦wiatło - Izaak Fleischfarb, z-ca dyr. depart. X
257. ppłk Helena Wolińska-Brus - Ochsmann
258. mjr Adam Kornecki - Dawid Kornhendler, szef WUBP Kielce
259. Antoni Alster - Nauman, v-ce szef MBP
260. Barbara Giller - Basze Lea, prac. MBP

niedziela, 17 marca 2019

Historia terrorystów LGBT, teraz wojna trwa w Polsce

Decyzja Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego o wykreśleniu homoseksualizmu z klasyfikacji zaburzeń psychicznych (DSM) przez głosowanie została poprzedzona intensywnymi działaniami lobbingowymi aktywistów „gejowskich” oraz debatami politycznymi, które przetoczyły się przez samo Towarzystwo, organizacje homoseksualne i media [1][2].

Historia homoseksualizmu w psychiatrii:

1952. Homoseksualizm zostaje sklasyfikowany jako socjopatyczne zaburzenie osobowości w pierwszym wydaniu DSM.

1968. DSM-II klasyfikuje homoseksualizm jako dewiację seksualną.

1969. Zamieszki w Stonewall. Aktywiści gejowscy uznają, że teorie psychiatryczne są główną przyczyną piętna społecznego, którego doświadczają [3]. Postanawiają użyć technik społecznego protestu w celu zmiany diagnozy homoseksualizmu [1].

1970. Wtargnięcie aktywistów na doroczne spotkanie spotkanie Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego (APA) w San Francisco. Jeden z psychiatrów został przez nich nazwany wulgarnie i obelżywie, innego porównali do nazisty, a psychiatrię określili jako narzędzie tortur i opresji. Zapanował chaos. Większość psychiatrów opuściła spotkanie. [4].

1971. Mimo oficjalnego zaproszenia do udziału konwencie APA, działacz „gejowski” Frank Kameny wraz z innymi aktywistami wtargnęli na konwent kilka godzin przed planowanym panelem. Kameny przerwał toczące się spotkanie psychiatrów, zabrał mikrofon i wygłosił deklarację: Psychiatria jest wcielonym wrogiem. Psychiatria wypowiedziała bezwzględną wojnę w celu naszej eksterminacji. Możecie to uznać za deklarację wojny przeciwko wam [4]. W kilka godzin później odbył się panel z udziałem aktywistów homoseksualnych, w tym Kameya. Tzw. geje i lesbijki argumentowali, że nie potrzebują terapii [4][5].

1972. Na kolejnym konwencie APA, w Dallas, pojawił się Frank Kameny, lesbijska aktywistka Barbara Gittings oraz homoseksualny psychiatra John Fryer, który jako Dr H. Anonymous wystąpił w peruce, gumowej masce, za dużym smokingu i z mikrofonem zniekształcającym głos. Powiedział: Jestem homoseksualistą. Jestem psychiatrą [6][3]. Twierdził też, że stu psychiatrów biorących udział w konwencie APA jest homoseksualistami. [6] Kameny i Gittings zorganizowali wystawę “Gay, Proud and Healthy“ [5][7].

Październik 1972. W czasie zjazdu członków Association for the Advancement of Behavior Therapy w Nowym Jorku działacze Gay Activist Alliance demonstrowali przed hotelem, w którym odbywał się zjazd. Niewielkiej grupce udało się wedrzeć do środka. Na miejscu był Robert Spitzer, członek komitetu nazewnictwa Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, który postanowił zaprosić aktywistów, żeby w 1973 roku wystąpili przed Komitetem i na konwencie APA [8].

Luty 1973. Komitet Nazewnictwa APA spotkał się z delegacją siedmiu działaczy „gejowskich” z Gay Activist Alliance. Z przyczyn politycznych aktywiści zaprzeczyli, że reprezentują organizację homoseksualną. Ich podstawowym celem było usunięcie homoseksualizmu z klasyfikacji DSM. Chcieli też by zabraniać terapii nakierowanej na zmianę orientacji z homoseksualnej na heteroseksualną, nawet gdy pacjent sam o to poprosi [10]. Część z nich domagała się usunięcia wszystkich zaburzeń seksualnych, jednak obawiali się, że jeśli w tamtym czasie przedstawią takie żądania może to im przeszkodzić w usunięciu homoseksualizmu z klasyfikacji [9][10]. Charles Silverstein, aktywista „gejowski”, a z wykształcenia psycholog [9] zaprezentował przed Komitetem Nazewnictwa oświadczenia popierające usunięcie homoseksualizmu z DSM, które zostały napisane przez przychylnych gejom psychologów i psychiatrów oraz cytował badania mające dowodzić, że homoseksualizm jest normalny [8].

Maj 1973. Zjazd APA któremu towarzyszy sympozjum poświęcone obecności homoseksualizmu w DSM. W dyskusji wzięło udział 6 psychiatrów: Robert Stoller, Judd Marmor, Irving Bieber, Charles Socarides, Richard Green i Robert Spitzer oraz jeden „gejowski” aktywista – Ron Gold. Za usunięciem homoseksualizmu z klasyfikacji zaburzeń psychicznych opowiedzieli się: Stoller, Marmor, Green i Spitzer, a za jego pozostawieniem w klasyfikacji: Bieber i Socarides. Z jednej strony prezentowano badania dowodzące, że homoseksualizm jest akceptowany w wielu kulturach, że występuje u zwierząt, że homoseksualiści nie wykazują innych zaburzeń psychicznych, a z drugiej strony badania dowodzące, że homoseksualizm to zaburzenie. Ron Gold dokonał krytyki psychiatrii, stwierdzając, że jest ona podstawą systemu opresji wobec osób homoseksualnych, a teorię mówiącą o tym, że homoseksualizm jest chorobą nazwał “kupą kłamstw”. Robert Spitzer – przewodniczący sympozjum, w miejsce homoseksualizmu zaproponował nową diagnozę – zaburzenie orientacji seksualnej, która miała traktować homoseksualizm jako zaburzenie tylko wtedy, gdy dana osoba czuła się z nim źle i chciała zmienić swoją orientację seksualną [11]

Czerwiec 1973. Homoseksualni terapeuci dla homoseksualnych pacjentów otwierają Institute for Human Identity. Gejowscy psychologowie i pracownicy socjalni zaczynają pojawiać się w prasie, radiu i telewizji, gdzie debatują z psychiatrami [9].

Kilka miesięcy później, Komitet Nazewnictwa Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, choć podzielony, głosuje za wykreśleniem homoseksualizmu z klasyfikacji zaburzeń psychicznych [12]. Kilka innych komitetów i obradujących organów poparło tę decyzję [3].

Grudzień 1973. Zarząd Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego głosuje za usunięciem homoseksualizmu z DSM i zastąpieniem go zaburzeniem orientacji seksualnej [12]. Psychiatrzy niezadowoleni z decyzji Zarządu postanawiają zorganizować referendum wśród członków Towarzystwa [3].

Charles Socarides i Harold Voth piszą do członków APA list, w którym wzywają do sprzeciwienia się decyzji Zarządu, twierdząc, że Towarzystwo znajduje się pod kontrolą gejowskich aktywistów. W kontrze do nich, Ron Gold i Robert Spitzer piszą list wzywający do poparcia decyzji Zarządu. Pod ich listem podpisało się wielu znaczących psychiatrów, wliczając w to samego przewodniczącego Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego i przyszłych kandydatów na to stanowisko. [12].

Kwiecień 1974. Referendum obejmujące 10 tysięcy z 17 tys. członków APA. 58 procent (5 854) poparło decyzję Zarządu o wykreśleniu homoseksualizmu z DSM, a 37,8 proc. (3 810) zagłosowało przeciwko [13][14].

2002. Richard Green, psychiatra, który blisko30 lat wcześniej argumentował za wykreśleniem homoseksualizmu z klasyfikacji zaburzeń psychicznych, ujawnia się jako zwolennik usunięcia pedofilii z DSM [15], co wzbudza szereg komentarzy innych naukowców [16].

2008. Charles Silverstein, aktywista homoseksualny i psycholog, biorący udział w wydarzeniach z lat 1969-1974 w liście do redakcji “Archives of Sexual Behavior” zadaje pytanie:

Poza homoseksualizmem DSM wymienia także sadyzm, masochizm, ekshibicjonizm, voyeuryzm, pedofilię i fetyszyzm jako zaburzenia psychiczne. Jeśli nie ma obiektywnego, niezależnego dowodu, że orientacja homoseksualna jest sama w sobie nienormalna, jakie istnieje usprawiedliwienie umieszczania jakiegokolwiek z innych zachowań seksualnych w DSM? [10].

A cele ruchu „gejowskiego” podsumowuje słowami: Mija w tej chwili 35 lat od usunięcia homoseksualizmu z DSM, co było naszym celem krótkoterminowym. Nasz cel długoterminowy – usunięcie z DSM tego, co nazywane jest perwersją seksualną, zaburzeniem seksualnym czy parafilią, w zależności od wydania, nie został zrealizowany [10].

Powyższe informacje pochodzą w większej części z artykułu "Kulisy usunięcia homoseksualizmu z klasyfikacji DSM" autorstwa wikipedysty Hatamorgana. Zostały one zweryfikowane przez redakcję PCh24.pl , a trafność cytowań porównana z materiałami źródłowymi. Oryginał artykułu w wersji ocenzurowanej dostępny jest pod hasłem "Okoliczności usunięcia homoseksualizmu z klasyfikacji DSM" na wikipedii.

Przypisy

[1] Schacht TE. DSM-III and the Politics of Truth. „American Psychologist”. 40 (5), s. 513–26, 1985.doi:10.1037/0003-066X.40.5.513. PMID 4014853PMID 4014853 .

[2] Porter R. Bringing order to mental disorders. „Nature”. 389, s. 805–6, 1997. doi:10.1038/39779doi:10.1038/39779 .

[3] Drescher J. Queer Diagnoses: Parallels and Contrasts in the History of Homosexuality, Gender Variance, and the Diagnostic and Statistical ManualQueer Diagnoses: Parallels and Contrasts in the History of Homosexuality, Gender Variance, and the Diagnostic and Statistical Manual . „Archives of Sexual Behavior”. 39 (2), s. 427–60, 2010. doi:10.1007/s10508-009 9531-5. PMID 19838785PMID 19838785 . [dostęp 2012-06-06].

[4] Ronald Bayer: Homosexuality and American Psychiatry: The Politics of Diagnosis. Princeton: Princeton University Press, 1987, s. 102–7. ISBN 0–691-02837–0.

[5] Gittings B. Show and Tell. „Journal of Gay & Lesbian Mental Health”. 12 (3), s. 289–95, 2008.doi:10.1080/19359700802111742doi:10.1080/19359700802111742 .

[6] Lenzer J. John Fryer. „BMJ”. 326 (7390), s. 662, 2003. doi:10.1136/bmj.326.7390.662.PMC:11255571125557

[7] How It All Started. „Journal of Gay & Lesbian Mental Health”. 13 (2), s. 76–81, 2009.doi:10.1080/19359700902735671doi:10.1080/19359700902735671 .

[8] Ronald Bayer: Homosexuality and American Psychiatry: The Politics of Diagnosis. Princeton: Princeton University Press, 1987, s. 115–20. ISBN 0–691-02837–0.

[9] Silverstein C. Wearing Two Hats: The Psychologist as Activist and Therapist. „Journal of Gay & Lesbian Psychotherapy”. 11 (3–4), s. 9–35, 2007. doi:10.1300/J236v11n03_02doi:10.1300/J236v11n03_02 .

[10] Silverstein C. The Implications of Removing Homosexuality from the DSM as a Mental Disorder [Letter to the Editor]. „Archives of Sexual Behavior”. 38 (2), s. 161–3, 2009 [Epub 2008].doi:10.1007/s10508-008 9442-x. PMID 19002408PMID 19002408 .

[11] Stoller et al. A Symposium: Should Homosexuality Be in the APA Nomenclature?A Symposium: Should Homosexuality Be in the APA Nomenclature? . „The American Journal of Psychiatry”. 130 (11), s. 1207–16, 1973. PMID 4784866PMID 4784866 . [dostęp 2012-06-06].

[12] Silverstein C. Are You Saying Homosexuality Is Normal?. „Journal of Gay & Lesbian Mental Health”. 12 (3), s. 277–87, 2008. doi:10.1080/19359700802111635doi:10.1080/19359700802111635 .

[13] Charles W. Socarides: Homosexuality: A Freedom Too Far. Phoenix: Adam Margrave Books, 1995, s. 176. ISBN 0–9646642-5–9.

[14] Ronald Bayer: Hugo Tristram Engelhardt, Arthur L. Caplan (red.): Scientific controversies: Case studies in the resolution and closure of disputes in science and technology. Cambridge: Cambridge University Press, 1987, s. 394–5. ISBN 0–521-25565.

[15] Green R. Is Pedophilia a Mental Disorder?Is Pedophilia a Mental Disorder? . „Archives of Sexual Behavior”. 31 (6), s. 467–71, 2002.doi:10.1023/A:1020699013309. PMID 12462476PMID 12462476 . [dostęp 2012-06-06].

[16] Peer Commentaries on Green (2002) and Schmidt (2002). „Archives of Sexual Behavior”. 31 (6), s. 479–503, 2002. doi:10.1023/A:1020603214218doi:10.1023/A:1020603214218 .

wtorek, 26 lutego 2019

Nauczyciele to nieroby

Nauczyciele to nieroby a chcą zarabiać 4 razy więcej niż w GN.
W roku szkolnym 2017/2018 było 492 tys nauczycieli w Polsce.
W uczelniach wyższych było zatrudnionych 94,9 tys. nauczycieli, w szkołach policealnych 7.2 tys., w technikach 46,1 tys., w liceach ogólnokształcących – 41, 1 tys., w szkołach zasadniczych, branżowych I stopnia – 15,1 tys., w gimnazjach 65,9 tys., w szkołach podstawowych 222,1 tysięcy nauczycieli.

Prawie pół miliona osób pracujących po 10 godz. tygodniowo w rozliczeniu rocznym.

Mamy marzec 2019 roku, dlatego najnowsze dane na temat średniej krajowej pochodzą z trzeciego kwartału ubiegłego roku – z okresu od czerwca do września 2018 roku. Według danych Głównego Urzędu Statystycznego średnia płaca w III kwartalne 2018 wyniosła
4 580 złotych brutto.
W 2019 r. wyliczone na podstawie KN i ustawy budżetowej wynagrodzenia nauczycieli wynoszą brutto:

3 045,21 zł dla nauczyciela stażysty;
3380,19 zł dla nauczyciela kontraktowego;
4385,10 zł dla nauczyciela mianowanego;
5603,19 zł dla nauczyciela dyplomowanego.

Dzisiaj wśród największych uprawnień nauczycieli regulowanych przez Kartę Nauczyciela są: 18-godzinny tydzień pracy (tzw. pensum), 79 dni urlopu, roczne urlopy płatne "na podratowanie zdrowia", demotywująca i nieweryfikowana ścieżka awansu nauczycielskiego czy jednorazowe zasiłki w wysokości dwóch miesięcznych pensji.

Efektem 18-godzinnego tygodnia pracy jest to, że polscy nauczyciele pracują w szkole najkrócej spośród wszystkich nauczycieli z krajów rozwiniętych (skupionych w OECD). Poniżej prezentuje garść statystyk dotyczących nauczycieli z raportu "Education at a Glance 2018" przygotowanego przez OECD:

POLSKA - 2017 ROK:
Liczba godzin spędzanych na pracy w szkole w ciągu roku:
Nauczyciel podstawówki: 564 godz. / rok
Nauczyciel gimnazjum: 478 godz. / rok
Nauczyciel liceum/technikum: 473 godz. / rok

Liczba godzin spędzanych na pracy w szkole w ciągu dnia:
Nauczyciel podstawówki: 3,15 godz. / dzień
Nauczyciel gimnazjum: 2,70 godz. / dzień
Nauczyciel liceum/technikum: 2,70 godz. / dzień

Nauczyciel pracuje 18 godzin lekcyjnych tygodniowo a mój syn w liceum ma 34 godziny lekcyjne tygodniowo plus musi nauczyć się, odrobić lekcje i pójść na zajęcia pozalekcyjne. Razem zajmuje mu to około 60 godzin tygodniowo.
To dzieci powinny mieć 18 godzin lekcyjnych tygodniowo a nauczyciele powinni pracować 40 godzin tygodniowo jak każdy Polak.

Ale wróćmy do meritum: 18 godzin lekcyjnych nauczyciela to 13,5 godz zegarowej czyli 33,75% czasu pracy Kowalskiego np przy paletach towarów w hipermarkecie.
Nie wytykam nauczycielom 2 tygodni ferii zimowych, 2xtydz ferii świątecznych i wakacji bo okaże się, że średnio pracują 25% czasu Kowalskiego a zarabiają obecnie 4 razy więcej niż On.
Zatem Panie Broniarz bierzcie się do roboty a nie tylko strajki i strajki!!!
Jak będziecie tak strajkować to ktoś będzie musiał ten syf posprzątać i wprowadzić Wam takie same zasady jakie ma pozostała część społeczeństwa.

Ci nauczyciele, którzy wezmą udział w strajku należy zwolnić dyscyplinarnie w trybie natychmiastowym za odmowę wykonywania pracy!!!

Komuna się skończyła Towarzyszu Broniarz!!!

niedziela, 20 stycznia 2019

Odpowiedzialni za zabicie Andrzej Leppera

niedziela, 15 października 2017

Morawiecki Junior kończy płacenie haraczu dla Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW)

Dla mnie jako ekonomisty było to absurdalne i niestety to, co stało się w 2009 roku było jednym z elementów i faktów krytycznych wobec ówczesnych władz PO-PSL. Ale to już przeszłość: "Polska po raz kolejny przedłużyła w Międzynarodowym Funduszu Walutowym (MFW) umowę o dostęp do tzw. elastycznej linii kredytowej, która w tej chwili daje do dyspozycji Min. Finansów ok. 8,3 mld euro kredytu. Problem w tym, że od początku trwania tej umowy (tj. od 2009 roku) nasz kraj ani razu z niej nie skorzystał, a mimo to poszczególne ekipy rządowe przelały na konta MFW ok. 1,3 mld zł opłat za sam tylko dostęp do linii. Jedyny prezes NBP, który sprzeciwiał się jej przedłużeniu (Sławomir Skrzypek) zginął w katastrofie smoleńskiej. Co ciekawe - umowy na "Flexible Credit Line" w MFW, dające dostęp do tajemniczych jednostek rozliczeniowych SDR (które rzekomo mają być wymienialne na dolary) podpisały jedynie trzy państwa na świecie. Oprócz Polski jest to... Kolumbia i Meksyk. Polska o dostęp do elastycznej linii kredytowej po raz pierwszy wystąpiła do MFW w 2009 roku. Międzynarodowa finansjera się zgodziła, ale w zamian za roczny dostęp do linii wzięła równowartość ok. 182 mln zł.

Wczesną wiosną 2010 roku, ówczesny prezes NBP Sławomir Skrzypek uznał, że sytuacja polskiej gospodarki i systemu finansowego jest na tyle dobra, że nasz kraj nie potrzebuje już potencjalnego wsparcia MFW w postaci możliwości korzystania z elastycznej linii kredytowej. Oficjalne dane NBP mówiły, że na koniec lutego 2010 stan polskich aktywów rezerwowych liczonych wyniósł ponad 62,6 mld euro. Z kolei w komunikacie opublikowanym 5 marca NBP potwierdził, że "Polska ma wysoki poziom rezerw walutowych. Rezerwy te są gwarantem bezpieczeństwa finansowego naszego kraju w relacjach zewnętrznych".

Zupełnie odmiennego zdania byli premier Donald Tusk oraz minister finansów Jan Vincent Rostowski, którzy bardzo mocno naciskali na to, aby Polska przedłużyła umowę z MFW dotyczącą linii kredytowej. 10 kwietnia 2010 Sławomir Skrzypek ginie w katastrofie rządowego Tu-154M pod Smoleńskiem. Pełniącym obowiązki prezesa NBP został jego dotychczasowy pierwszy wiceprezes - Piotr Wesołek. Mimo śmierci Skrzypka, zarówno Wesołek jak i cały zarząd NBP podtrzymują stanowisko zgodnie, z którym elastyczna linia kredytowa z MFW jest nam niepotrzebna.

Cóż jednak z tego skoro jedną z pierwszych decyzji wybranego w pośpiechu głosami PO i SLD Marka Belki było podpisanie wniosku o przedłużenie linii kredytowej w MFW. Kilka miesięcy później - w styczniu 2011 r. - Polska złożyła wniosek o wydłużenie o dwa lata okresu obowiązywania elastycznej linii kredytowej. MFW wyraził na to zgodę i wziął za to równowartość ok. 340 mln zł (107 mln USD). To samo miało miejsce w 2012, kiedy umowa została przedłużona o kolejne 2 lata (w zamian na konta MFW poleciało 110 mln USD, czy ok. 350 mln zł). W 2014 roku rządzący naszym krajem po raz kolejny zawnioskowali o dostęp do linii kredytowej MFW. Koszt? Ok. 69 mln USD (240 mln zł).

Co się jednak dzieje w 2016 r.? Wicepremier, minister rozwoju i finansów Mateusz Morawiecki oraz prezes Narodowego Banku Polskiego Adam Glapiński występują 19 grudnia z wnioskiem do MFW o odnowienie dostępu do Elastycznej Linii Kredytowej od połowy stycznia 2017 r. na kolejne dwa lata. Oficjalne komunikaty nie mówią nic o koszcie dostępu, niemniej należy sądzić, że będzie on wynosił równowartość około 200 - 250 mln zł.

Wszystko w tej sprawie byłoby w porządku, gdyby nie fakt, że Polska z przyznanych linii kredytowych w MFW w ogóle nie korzystała, a za samą możliwość korzystania musiała płacić po kilkaset milionów złotych rocznie. Powstaje pytanie o sens takiego działania. Dlaczego naszym władzom tak bardzo zależy na przelewaniu do MFW w frajerski sposób grubych milionów, za które nic w zamian do tej pory nie otrzymali?

Źródło: The IMF’s Flexible Credit Line(link is external) (IMF.org)
Źródło: MFW przedłużył Polsce dostęp do Elastycznej Linii Kredytowej(link is external) (Bankier.pl)".

Źródło: http://niepoprawni.pl/blog/krzysztofjaw/dlaczego-dalej-placimy-za-linie-kredytowa-mfw

Tekst pochodzi z portalu Niepoprawni.pl