niedziela, 10 sierpnia 2014

POlszewicy

POlszewicy – określenie grupy członków Platformy Obywatelskiej zarejestrowanej 5 marca 2002, która od 2007 roku uznawała się za większościową partię, a swoich przeciwników określała PISiorami.
Głównymi założycielami PO byli Andrzej Olechowski o przeszłości agenta służb PRL, Maciej Płażyński i malarz kominowy Donald Tusk. Ruch POlszewicki działał jednak dużo wcześniej niż formalnie powstała PO. Już od samego początku, od 1989 roku kanalie z Kongresu Liberalno-Demokratycznego Jan Krzysztof Bielecki, Janusz Lewandowski i Donald Tusk realizowali plan zniszczenia Polski.
Andrzej Olechowski urodził się 9 września 1947 w Krakowie. Tytuł magistra ekonomii uzyskał w Szkole Głównej Planowania i Statystyki (obecnie Szkoła Główna Handlowa) w Warszawie – wylęgarni czerwonych kadr. W roku 1972 Andrzej Olechowski podjął współpracę z wywiadem PRL. Dokumenty w IPN-ie wskazują na datę rejestracji 4 listopada 1972. Został agentem o kryptonimie „Must”. Wywiad załatwił mu w 1973 roku pracę w sekretariacie Konferencji Narodów Zjednoczonych ds. Handlu i Rozwoju – UNCTAD w Genewie, gdzie był zatrudniony do 1978 roku. W tym czasie jego oficer prowadzący – Gromosław Czempiński o kryptonimie „Aca” został etatowym sekretarzem ambasady PRL w Szwajcarii. Olechowski był kontaktem Operacyjnym V Wydziału I Departamentu, który zajmował się obszarem RFN. W czasie spełniania swoich agenturalnych zadań został „wypożyczony” II Departamentowi, czyli kontrwywiadowi. Po powrocie do Polski podjął pracę jako adiunkt w Instytucie Koniunktur i Cen, a po uzyskaniu stopnia doktora w roku 1979 został kierownikiem Zakładu Analiz i Prognoz, gdzie zapisał się do „Solidarności”. W roku 1982 roku Olechowski ponownie wyjechał pracować do UNCTAD.  Dotychczasowi jego chlebodawcy bez trudu zauważyli, że Olechowski jest gotów za pieniądze zrobić wszystko, więc zaczęli „rychtować” go na przyszłego „rozkładacza” polskiej gospodarki i finansów w drodze do Unii Germańsko-Europejskiej. Proszę zauważyć, że już w połowie lat 80-tych wrogie Polsce ośrodki podejmowały stosowne, wymierne działania w przygotowywaniu kadr do obezwładniania polskiej gospodarki, podczas gdy szary obywatel w Polsce ledwie „strząsnął kurz” pozostały po stanie wojennym! W latach 1985-87 szkoląc się w Banku Światowym w Waszyngtonie, nadal prowadził działalność agenturalną. Współpraca Olechowskiego z Czempińskim trwała również po roku 1989, a więc za czasów III RP, kiedy to Polska rzekomo stała się wolnym i suwerennym krajem. Po powrocie do Polski w roku 1987 był „ekspertem” od wszystkiego, co pachniało pieniądzem. A gdzie najbardziej pachną pieniądze? Oczywiście, że w banku. Został zatem doradcą prezesa NBP, następnie w 1988 dyrektorem Biura ds. Współpracy z Bankiem Światowym.   Uprawiał na szeroką skalę propagandę prounijną posuwał się do gróźb i przekonywał – jeśli się nie poddamy dyktatowi UE, to: „Taki świat skazuje nas na przegrane wojny, krew, nędzę.(...) Jego motto: „Tam ojczyzna moja, gdzie są pieniądze” W życiorysie Andrzeja Olechowskiego nie bez znaczenia jest również i to, że jest aktywistą Fundacji Batorego –  organizacji założonej przez George’a Sorosa

Program polityczny POlszewików:

1. Obniżenie dochodów niePOsłusznemu władzy społeczeństwu do wartości minimum socjalnego: "Nie pozwól by umarli i nie pozwól by godnie żyli" to POlszewicka filozofia transformacji umysłowej nie POlaków według założenia "Niech się męczą, aż zrozumieją, że największym dobrem POlaka jest UE".
2. Zadłużenie Polski do granic bankructwa
3. Wyeliminowanie z umysłów Polaków wartości katolickich związanych z ponad 1000 letnią historią
4. Wyeliminowanie świadomości patriotyzmu polskiego na rzecz bycia neokolonialnym niewolnikiem UE i USA
5. Sprzedaż za symboliczną złotówkę  międzynarodowym korporacjom wszystkiego co można sprzedać
6. Spowodowanie aby ten kraj nigdy się nie odrodził jako suwerenne państwo.


czwartek, 17 lipca 2014

Georg Soros - międzynarodowy terrorysta finansowy przyznał się publicznie do odpowiedzialności za zamach stanu i masowe morderstwa na Ukrainie. W Polsce działa Fundacja Batorego założona przez Sorosa. Ministrem finansów RP był agent Sorosa - profesor uczelni CEU Jacek Rostowski .

George Soros powiedział Fareedowi Zakaria z CNN, że jest odpowiedzialny za stworzenie w Ukrainie fundacji, która ostatecznie przyczyniła się do obalenia wybranego w wyborach przywódcy państwa i instalacji starannie dobranej przez Departament Stanu USA junty.
„Najpierw o Ukrainie. Jedną z rzeczy, którą wiele osób o tobie wie jest to, iż w trakcie rewolucji w 1989 r. finansowałeś wiele działań dysydenckich, grup społeczeństwa obywatelskiego w Europie Wschodniej, Polsce, i w Republice Czeskiej. Robisz podobne rzeczy na Ukrainie?” - spytał Zakaria Sorosa.

„Cóż, założyłem fundację na Ukrainie zanim Ukraina uniezależniła się od Rosji. Działa ona od tego czasu i odegrała ważną rolę w obecnych wydarzeniach” odpowiedział Soros.

Jest dobrze znanym faktem, choć zakazanym by wspominać o nim w mediach, że Soros współpracował ściśle z USAID, National Endowment for Democracy NED (obecnie wykonujący pracę wcześniej przypisaną CIA), Międzynarodowym Instytutem Republikańskim, Narodowym Demokratycznym Instytutem Spraw Międzynarodowych, Freedom House i Instytutem Alberta Einsteina w inicjacji serii kolorowych rewolucji w Europie Wschodniej i Azji Środkowej zaraz po zaaranżowanym upadku Związku Radzieckiego.

„Wielu uczestników w Kijowskiej demonstracji „EuroMaidan” było członkami finansowanych przez Sorosa organizacji pozarządowych i/lub byli szkoleni przez te same organizacje pozarządowe podczas wielu warsztatów i konferencji sponsorowanych przez Międzynarodową Fundację Odrodzenia (IRF) Sorosa, i jego różnych instytucjach społeczeństwa otwartego i fundacjach. IRF, założona i finansowana przez Sorosa, szczyci się tym, iż dała „więcej niż ktokolwiek inny” na „demokratyczną transformację” Ukrainy”, pisze William F. Jasper.

Ta transformacja doprowadziła do przejęcia kontroli faszystowskich ultranacjonalistów nad służbami bezpieczeństwa Ukrainy. W kwietniu ogłoszono, iż Andrij Parubiy i inni przywódcy puczu pracują z FBI i CIA, by pokonać i wymordować separatystów sprzeciwiających się rządom junty zainstalowanej przez Victorię Nuland i Departament Stanu. Parubiy jest założycielem Socjalistyczno Narodowej partii na Ukrainie, a obecnie jest szefem Rady Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony kraju.

Teraz, kiedy miliarder, „czekoladowy król” Petro Poroszenko jest prezydentem Ukrainy, wysiłek, aby zniszczyć wszelką opozycję we wschodniej Ukrainie przyspieszy. Poroszenko jest niemalże idealnym wyborem dla globalistów i aparatczyków UE. Zasiadał w Radzie Narodowego Banku Ukrainy i współpracował z MFW, Wall Street i Komisją Europejską.

Poroszenko i przywódcy puczu zabijają obecnie cywilów w Doniecku jako działania dla dalszego usuwania i eliminacji „prorosyjskich bojowników” i „terrorystów”, czyli uzbrojeni bojownicy ruchu oporu walczą przeciw Prawemu Sektorowi ewentualnie wspieranemu przez amerykańskich najemników i CIA. Wraz z pogłębianiem działań Kijowa wobec sił oporu przeciw juncie cywile stają się ofiarami „Rebelii”, mającej miejsce w Slovyansku i sąsiednim Kramatorsku.

Wojskową, o faszystowskim charakterze odpowiedź na bunt, obejmującą podpalanie budynku związków zawodowych w Odessie przez „pro-reżimowych chuliganów” (czyli paramilitarnego Prawego Sektora), można bezpośrednio przypisać aktywizmowi George’a Sorosa i amerykańskiemu Departamentowi Stanu, oraz różnym organizacjom pozarządowym (które są, w rzeczywistości, frontami dla rządu i Wall Street), USAID, NED, „Freedom House”, itp.

Po zabójstwie i wydaleniu przeciwników MFW, który to Fundusz kontroluje rząd i naród Ukrainy, Rosja może oczekiwać dalszych prowokacji, zwłaszcza teraz, gdy odstąpiła od wspierania ruchu oporu. Elity finansowe i ich kolaboranci z UE chcą zmniejszyć i ostatecznie wyeliminować jakiekolwiek wyzwanie rzucone przez Rosję i BRICS, które są krajami obecnie zwalczającymi finansową, neoliberalną agendę.

„Nagromadzenie sił lądowych i powietrznych NATO w Europie Wschodniej, wzdłuż granic Rosji oraz podróże prezydenta Baracka Obamy do Azji mają jeden cel:” napisał Wayne Madsen wcześniej w tym miesiącu. „Widzialne i niewidzialne siły, które dyktują politykę swoich marionetek politycznych w Waszyngtonie, Londynie, Paryżu, Brukseli, Berlinie i innych wasalnych stolicach postanowiły rozbić BRICS – wyłaniający się nowy blok obejmujący Brazylię, Rosję, Indie, Chiny i Republikę Południowej Afryki.”

Link do oryginalnego artykułu:
http://www.infowars.com/soros-admits-responsibility-for-coup-and-mass-murder-in-ukraine/
Źródło: www.prisonplanet.pl

W Polsce organizacja międzynarodowego terrorysty finansowego świata Georga Sorosa nosi nazwę Fundacja im. Stefana Batorego założona w maju 1988r.

Georg Soros stworzył plan zniszczenia wyzwalających się spod zależności ZSRR krajów Europy środkowo-wschodniej. Wykonawcami swego planu w Polsce mianował Leszka Balcerowicza i Bronisława Geremka. Pierwszy z nich zajął się rujnowaniem gospodarki, drugi praniem umysłów. Pierwszy wykonywał tę destrukcyjną robotę pod hasłem Planu Balcerowicza, drugi w ramach tzw. Fundacji Batorego zaklinał prawdę o grabieży majątku narodowego. Pierwszy przystąpił do przekształcania polskiej gospodarki i ekonomiki w masę upadłościową, drugi do homogenizacji umysłów, które stosownie preparowane, miały godzić się z tą kasacją Polski. Fundacja firmuje całość działań przeciwko Polsce - Piąty rozbiór Polski 1990-2000.

Kiedy Balcerowicz zamieniał polską gospodarkę w masę upadłościową, a ministrowie zniekształceń własnościowych Lewandowski i Kaczmarek zajmowali się rozdawnictwem najlepszych kęsów tej masy hienom zagranicznym, Fundacja Batorego trudziła się nad zamienianiem polskiego systemu edukacji w zbiorowego apologeta wolnego rynku, otwarcia na zachód; na MFW (Międzynarodowy Fundusz Walutowy) i Unię Europejską. A oto wyraz troski członków Fundacji Batorego podczas obrad posiedzenia. Są to wyjątki ze stenogramu (liczącego 36 stron maszynopisu) antypolskich wypowiedzi, które zdobył oficer Służb Specjalnych;
Syng. WZ/0038 XII.16945.P Ściśle tajne Unia Wolności:

SPOTKANIE CZŁONKÓW FUNDACJI BATOREGO W SIEDZIBIE FUNDACJI DNIA 06.08.98 R.

Przewodniczący B. Geremek

Proszę o ciszę. Zaczynamy. Referować krótko, tematy znane;

Michnik: Jak zwykle o polaczkach, ha! ha!

Balcerowicz: Ja zacznę od tego, że transfer pieniędzy do Izraela idzie pełną parą, oni się niczego nie domyślają! W prywatyzacji bierze udział ponad 3,5 tys. Naszych Żydów. Banki są już prawie wszystkie nasze, a to jest najważniejsze! Wykup najlepszych terenów w Warszawie i w największych miastach załatwiony. Sprzedaż najlepszych zakładów kontynuujemy dla naszych za grosze albo dajemy kredyty z pieniędzy budżetowych, a potem umarzamy.

Geremek: Leszek, wystarczy! Od siebie chcę powiedzieć, że w MSW nie ma już prawie żadnych Polaków. Ambasadorzy i I sekretarze to nasi Żydzi! W Brukseli są tylko nasi.

Pałubicki: kartoteki p. Geremka, Mazowieckiego, Olechowskiego, Michnika, a także 328 Naszych zostały do końca wyczyszczone! Wcześniej siedział tam Adaś z naszymi, ale do końca nie wyczyścił;

Olechowski: Jeżeli dowiedzą się, że ja, Kwaśniewski i Buzek jesteśmy Żydami, to źle!

Kuroń: wszędzie mamy swoich! W Radach Nadzorczych, Funduszach Powierniczych, Dyrekcjach, Bankach! Zresztą, z Izraela i Stanów Zjednoczonych przyjeżdża około 8,5 tys. Żydów. Po to są powiaty, trzeba trzymać polaczków za mordę! Zresztą, już i tak niedługo wszystko będzie nasze! Za trzy lata obudzą się z łapą w nocniku.

Suchocka: Jacek, znowu piłeś i jesteś wulgarny!

Kuroń: Nie przejmuj się, oni są ogłupieni. Telewizja, radio i prasa są nasze!

Osiatyński: Może porozmawiamy o wyborach? Adaś dał 3 miliardy zł, Turowicz z Tygodnika 500 milionów, to skąpiec, Sorosz 10 miliardów, Biznes Klub 10 miliardów, Urban 1,5 miliarda, z Niemiec 4 miliardy, 15 miliardów dał Leszek z budżetu;

Małachowski: Wszędzie, gdzie się da niszczyć Naszą Rodzinę i ks. Rydzyka. Oni są najbardziej niebezpieczni. Ale też Ojczyznę i Przymierze. Popatrzcie, ośmieszaliśmy Pawlaka i już go nie ma, kolej na Kalinowskiego, ale powtarzam, przede wszystkim niszczyć Naszą Rodzinę Radio Maryja, ich gazetę Nasz Dziennik i ks. Rydzyka. Najlepszymi naszymi sprzymierzeńcami są ks. Tischner, bp Życiński i bp Pieronek. Popatrzcie, sami plują na Kościół i naród. Wystarczy tylko drukować ich artykuły!

Kuczyński: Zobaczcie, jaką dobrą robotę zrobił dla nas pan Kulesza.

Lityński: Ale swoje pieniądze wziął! Jak wejdą do Unii, będą tylko regiony. Żadnej Polski już wtedy nie będzie! W Kancelarii Kwaśniewskiego mamy też kilkunastu swoich ludzi, na czele z Kaliszem.


KONIEC


Osoby związane z Fundacją Batorego:

Marcin Król – filozof i historyk idei, dziekan Wydziału Stosowanych Nauk Społecznych i Resocjalizacji Uniwersytetu Warszawskiego, były redaktor naczelny miesięcznika „Res Publica Nowa”
Jan Krzysztof Bielecki – ekonomista Przewodniczący Rady Gospodarczej przy Premierze RP
Bogdan Borusewicz – historyk, Marszałek Senatu RP
Agnieszka Holland – reżyserka, scenarzystka Prezydent Polskiej Akademii Filmowej
Olga Krzyżanowska – lekarz
Helena Łuczywo – redaktorka współzałożycielka Gazety Wyborczej
Andrzej Olechowski – ekonomista Wiceprzewodniczący Rady Nadzorczej Banku Handlowego S.A.
prof. Zbigniew Pełczyński – politolog, Pembroke College, Uniwersytet Oksfordzki
prof. Andrzej Rapaczyński – prawnik, Szkoła Prawa, Uniwersytet Columbia
prof. Hanna Suchocka – prawnik, Ambasador RP przy Stolicy Apostolskiej, była premier RP (członkostwo zawieszone na czas pełnienia misji dyplomatycznej)
Henryk Woźniakowski – wydawca Prezes Zarządu Społecznego Instytutu Wydawniczego Znak
W skład Rady wchodzili również przed śmiercią: Jerzy Turowicz (Przewodniczący Rady w latach 1991–1999), Anna Radziwiłł (Przewodnicząca Rady w latach 1999–2009), Bronisław Geremek, Leszek Kołakowski, Krzysztof Michalski oraz ks. Józef Tischner.
Aleksander Smolar, politolog
Klaus Bachmann – historyk, politolog, Katedra Nauk Politycznych Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie
Nathalie Bolgert – konsultant finansowy, Polsko-Amerykański Fundusz Pożyczkowy Inicjatyw Obywatelskich (PAFPIO)
Mirosław Czech – publicysta, komentator polityczny „Gazety Wyborczej”. Członek władz Związku Ukraińców w Polsce. W latach 1993-2001 poseł na Sejm RP.
Szymon Gutkowski – współwłaściciel i dyrektor generalny agencji reklamowej DDB
Irena Herbst – ekonomista, Szkoła Główna Handlowa
prof. Jacek Kochanowicz – historyk ekonomii, Wydział Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Warszawskiego
Radosław Markowski – socjolog, Instytut Studiów Politycznych PAN
Karolina Wigura – socjolog, publicystka, członkini redakcji Tygodnika Internetowego „Kultura Liberalna”, adiunkt w Instytucie Socjologii UW.
prof. Andrzej Ziabicki – chemik, Instytut Podstawowych Problemów Techniki PAN

Fundacje Sorosa działają w ponad 50 krajach Europy Środkowej i Wschodniej, w Azji, Afryce, Ameryce Południowej i w Stanach Zjednoczonych. Ich zadaniem jest przejęcie i kontrola nad rządami państw w których mają siedzibę a w konsekwencji sterowanie ich gospodarkami i uzyskiwanie profitów z operacji finansowych. Soros to niekwestionowany przywódca NWO.

I wiemy już dokąd zmierza Polska i co z nami chcą zrobić "przyjaciele z zachodu", którzy pomogli nam oswobodzić się z reżimu komunistycznego
Wpadliśmy z deszczu pod rynnę
I trzeba stąd szybko wyjść!



niedziela, 13 lipca 2014

Jak Międzynarodowy Fundusz Walutowy niszczy światową gospodarkę

Międzynarodowy Fundusz Walutowy po raz pierwszy głośno przyznał się do popełnienia błędu . Do tej pory unikał rozliczania się z konsekwencji narzucanych przez siebie programów pomocowych, które przynosiły więcej szkód niż pożytku
To były przeprosiny adresowane do setek milionów ludzi na całym świecie. W tym tygodniu w precedensowym raporcie główny ekonomista Międzynarodowego Funduszu Walutowego Olivier Blanchard przyznał, że skrajnie monetarystyczna strategia ratowania krajów przed bankructwem po prostu była błędna. Formalnie rzecz dotyczyła tylko Grecji. Ale w ciągu blisko 70-letniej historii Fundusz stosował tę samą receptę niezliczoną ilość razy, od Argentyny po Koreę Południową, od Rosji po Meksyk i Polskę. I za każdym razem pozostawiał bardzo wielu rozgoryczonych.

Wszystko miało wyglądać inaczej. Gdy latem 1944 roku brytyjski ekonomista John Maynard Keynes jechał na konferencję w miejscowości Bretton Woods w stanie New Hampshire, wyobrażał sobie, że weźmie udział w stworzeniu czegoś na kształt kolejnego New Deal, tyle że na poziomie światowym. Z jego inspiracji prezydent Franklin Delano Roosevelt w latach 30. uruchomił przecież bezprecedensowy plan zabezpieczeń społecznych i interwencji państwa, który wyrwał Amerykę z największego kryzysu gospodarczego w jej historii. Brytyjczyk rozumował logicznie.
Rzeczywistość okazała się jednak inna. Pierwsze skrzypce w Bretton Woods odegrał mniej znany przedstawiciel USA Harry Dexter White. Dyrektywy z Białego Domu miał jasne: MFW będzie instytucją odpowiedzialną za nadzór nad nowym systemem walutowym, którego sercem jest dolar. Jego głównym zadaniem będzie wymuszenie spłacenia kolosalnego długu, jakie kraje zachodniej Europy zaciągnęły na prowadzenie działań wojennych u Amerykanów.

– Ten układ znalazł odzwierciedlenie w strukturze władz Funduszu, gdzie skomplikowany system kwot do dziś daje decydujący głos w sprawach strategicznych Ameryce. A także w systemie pracy analitycznej, gdzie decydującymi kryteriami są parametry deficytu budżetowego, długu publicznego, rachunku bieżącego potrzebne do bieżącej obsługi zagranicznych zobowiązań przez państwo, a nie koszty społeczne i potencjał wzrostu gospodarki – tłumaczy DGP Zsolt Darvas z brukselskiego Instytutu Bruegla.

Pierwszym krajem, który musiał wystąpić o pomoc do MFW, okazała się Francja. Stało się to już w 1947 r. Zrujnowany kraj nie miał manewru: poza Ameryką i MFW nie było nikogo, kto mógby uruchomić strumień pieniędzy zdolny postawić francuską gospodarkę na nogi.

Ale warunki, na które musiał przystać premier Robert Schuman, nie były łatwe. Podczas gdy Ameryka zbudowała swoją potęgę pod ochroną barier celnych, Francja musiała teraz zgodzić się na otwarcie rynku na zagraniczną konkurencję. Amerykanie otrzymali także otwarty dostęp do surowców we francuskich koloniach. Pieniądze przekazane Francuzom w znacznym stopniu poszły na sfinansowanie importu amerykańskich produktów.

– Porozumienie z MFW stało się wzorem dla kolejnych podobnych umów, które z jednej strony sankcjonowały system walutowy z Bretton Woods, z drugiej hegemonię gospodarki amerykańskiej – zwraca uwagę DGP Philip Whyte z londyńskiego Center for European Reform (CER).

Liczy się bezwzględność
Strategia wykuta przez MFW przyniosła jednak jedną wielką korzyść: wymusiła początek europejskiej integracji. Wbrew swojej woli Francja musiała podjąć bliską współpracę z Niemcami. Ameryka uznała, że to jedyny sposób, aby powstrzymać potęgę ZSRR, a MFW wprowadzał w życie to skądinąd słuszne założenie.

15 sierpnia 1971 roku amerykańskie władze poinformowały MFW, że nie będą już dłużej wymieniały dolarów na złoto. Filar systemu runął. Ale w nowym systemie, nad którym miał teraz pieczę sprawować Fundusz, dolar nadal odgrywał rolę centralną. Tyle że od tej chwili Stany Zjednoczone mogły bez ograniczeń drukować swoją walutę, zmuszając cały świat do finansowania narastającego amerykańskiego długu. Próba zbudowania alternatywnego, opartego na specjalnych prawach ciągnienia (SDR) MFW układu walutowego nigdy nie wyszła poza fazę teoretycznych rozważań.

Wraz z postępem globalnej gospodarki rola Funduszu szybko rosła. Z dekady na dekadę udzielone przez niego pożyczki zwiększały się o 20–25 procent. Ale zwrotu pieniędzy MFW domagał się bezwzględnie. I tylko bardzo rzadko nie udawało mu się postawić na swoim.

– Fundusz nigdy nie udzielał pożyczek pod zastaw czegokolwiek. Gwarancją zwrotu pieniędzy zawsze była ortodoksyjna polityka monetarna, niezależne od kosztów społecznych, jakie to z sobą niesie – wskazuje Darvas. I zwraca uwagę, że MFW sporadycznie stara się uzyskać dane o konsekwencjach, jakie niesie jej polityka dla życia ludzi.

Jednym z krajów, który boleśnie odczuł skutki takiego stanu rzeczy, był Meksyk. W 1982 r. wpadł w pętlę zadłużenia: był winny światu kolosalną kwotę 120 miliardów dolarów. Ale tylko po części z własnej winy. Równie duże znaczenie miał ogromny napływ w poprzednich latach petrodolarów, czyli krociowych zysków państw OPEC uzyskanych po podniesieniu cen ropy w 1973 i 1979 roku, które były pompowane poprzez amerykańskie i zachodnioeuropejskie banki m.in. do takich krajów jak Meksyk (ale także PRL epoki Gierka) na często chybione projekty.

Tego aspektu sprawy wysłannicy Funduszu nie chcieli jednak wziąć pod uwagę. Kuracja, jaką zastosowano wobec Meksyku, miała zapewnić nadwyżki budżetowe, tak aby władze kraju miały z czego oddać kredyty. Jednocześnie kraj został zobowiązany do otwarcia swojego rynku na konkurencję sąsiada z północy. Skutki były katastrofalne, szczególnie gdy idzie o rolnictwo: kiedy dotowany eksport amerykańskich farm zalał Meksyk, miliony chłopów miało do wyboru: albo zasilić slumsy wokół megastolicy kraju, albo dołączyć także do milionów nielegalnych imigrantów, którzy przekroczyli Rio Grande. Porozumienie zaowocowało powstaniem wzdłuż granicy obu krajów (po stronie meksykańskiej) maquiladoras, czyli montowni, w których amerykański kapitał pełnymi garściami korzysta z taniej lokalnej siły roboczej.

– Porozumienie MFW z Meksykiem było pierwszą umową, która w całej Ameryce Łacińskiej została uznana za wyjątkowo krzywdzącą. Właśnie od tego czasu Fundusz jest powszechnie utożsamiany na tym kontynencie z amerykańskim narzędziem ekspansji gospodarczej – wskazuje Whyte.

To wrażenie umocnił los Argentyny, kraju, który w latach 90. pod kierunkiem ministra finansów Dominga Cavallo trzymał się co do joty zaleceń MFW. Jego ultraliberalna polityka oparta na sztywnym powiązaniu waluty narodowej z dolarem, prywatyzacji i otwarciu kraju na zagraniczną konkurencję doprowadziła do uporania się z tradycyjną zmorą Ameryki Łacińskiej: inflacją. Ale jednocześnie całkowicie podcięła konkurencyjność argentyńskiej gospodarki. W 1999 roku kraj okazał się bankrutem, tak wielka była różnica między tym, ile eksportuje, a tym, ile importuje. Niezdolny do spłacenia swoich zobowiązań (poza tymi wobec MFW) okazał się banitą światowej wspólnoty finansowej. Z powodu załamania wartości waluty narodowej, ogromnego bezrobocia, zamrożenia kont bankowych miliony Argentyńczyków zostało skazanych na pauperyzację.
Pół globu kontra fundusz
MFW źle kojarzy się także Azji. Do połowy lat 90. połowa inwestycji zagranicznych lądowała w południowo-wschodniej części tego kontynentu, a przede wszystkim w tzw. tygrysach należących do organizacji współpracy gospodarczej ASEAN. Ten gorący kapitał gwałtownie jednak się ostudził, gdy w USA ówczesny prezes Rezerwy Federalnej Alan Greenspan podniósł stopy procentowe, znacznie zwiększając atrakcyjność inwestowania w papiery amerykańskiego skarbu państwa. Lokalne waluty powiązane z dolarem gwałtownie się umocniły, ograniczając opłacalność eksportu i powodując, że wartość długu państw ASEAN skoczyła średnio do 167 proc. PKB. Pierwsza padła Tajlandia, ogłaszając latem 1997 roku dewaluację waluty, a potem niewypłacalność. W końcu w przepaść wpadła największa gospodarka regionu – Korea Południowa.

Na ratunek przyszedł MFW, uruchamiając wart 40 miliardów dolarów program, który miał doprowadzić do stabilizacji kraju. Ale był to program dziwny. Wysokie stopy procentowe, zniesienie subwencji, cięcia budżetowe postawiły pod ścianą nawet największe konglomeraty przemysłowe, jak Samsung czy LG. Jeden z nich, Daewoo, zbankrutował, a jego majątek w znacznym stopniu przejął General Motors. Konkurencja koreańskich koncernów dla Zachodu została wyeliminowana na lata.
– Recepta zastosowana przez MFW w 1997 r. dla Azji jest przeciwieństwem polityki, jaką prowadziły USA w czasie kryzysu, który wybuchł w 2008 roku: pakiety stymulacyjne, pomoc państwa dla potentatów przemysłowych, poluzowanie polityki monetarnej – zwraca uwagę Whyte.

Nie chodziło jednak tylko o dwie miary: inną dla siebie, a inną dla zagranicznych partnerów. Lata 90. to szczyt powodzenia Washington Consensus, czyli zestawu ultraliberalnych reguł ekonomicznych promowanych przez absolwentów Uniwersytetu Chicagowskiego. Prezydent Bill Clintron forsował, gdzie mógł, otwarcie rynków, a MFW był tego skutecznym narzędziem.

– MFW nie uczestniczył w tajnym porozumieniu, ale odzwierciedlał interesy i ideologię zachodniej wspólnoty finansowej – wskazuje były ekonomista Banku Światowego Joseph Stiglitz w książce „Globalization and its Discontents”.

Skutki polityki MFW w Azji miały jednak znacznie szerszy zasięg: objęły Rosję i pośrednio cały obszar b. ZSRR. Spadek cen ropy spowodowany załamaniem popytu azjatyckich tygrysów okazał się gwoździem do trumny dla systemu kierowanego przez Borysa Jelcyna. Kraj, który już wcześniej zmagał się z upadkiem przemysłu niezdolnego do oparcia się zagranicznej konkurencji w ramach forsowanej przez Fundusz polityki otwartego rynku, a także uginający się pod ciężarem wojny w Czeczenii, nie wytrzymał. W sierpniu 1998 roku kurs rubla wobec dolara gwałtownie się załamał. MFW próbował ratować sytuację, ale w skorumpowanym rosyjskim systemie władzy nie bardzo wiadomo, gdzie wylądowała pożyczka 5 miliardów dolarów. Przyparty do muru Jelcyn w końcu mianował swoim następcą Władimira Putina i otworzył drogę do odbudowy wpływów b. KGB.

Na jałowym biegu
Raport Oliviera Blancharda pokazuje, że wraz z wybuchem kryzysu w strefie euro Fundusz zastosował rozwiązania, które w przeszłości wiele razy zawiodły. W przypadku Grecji wpisano parametry, które miały zapewnić odbicie gospodarki kraju już po dwóch latach stosowania „ortodoksyjnej kuracji”, ale które, jak wcześniej w Meksyku czy Argentynie, doprowadziły już do sześciu lat recesji. Jej końca nie widać.

Tym razem jednak finał może być inny. – Fundusz ma kaca, czuje, że jest nieskuteczny, że to dryf – przyznaje Jack Borman, doradca MFW w latach 2003–2007.

Rewolucję rozpoczął Dominique Strauss-Kahn, były socjalistyczny francuski minister finansów, szef MFW od 2007 roku, którego karierę brutalnie zakończyły dwa lata temu oskarżenia o gwałt na pokojówce w jednym z nowojorskich hoteli. Role się odwróciły: pod kierunkiem Francuza Fundusz stał się stopniowo rzecznikiem uruchomienia przez kraje Europy polityki służącej wzrostowi, udzielenia na korzystniejszych warunkach pożyczek dla państw, które stanęły na skraju bankructwa, i wydłużenia czasu, w jakim mają uzdrowić swoje finanse. Na początku 2010 r. Blanchard na zlecenie DSK opublikował raport, w którym zalecał bankom centralnym podniesie wskaźnika dozwolonej inflacji.

Ale to już było za wiele dla Niemiec. We Frankfurcie Fundusz uzyskał przydomek „Inflation Maximizing Fund” i był kojarzony z instytucją, która podkopuje wiarygodność EBC. Angela Merkel domagała się kontynuacji ostrej kuracji odchudzającej wobec Grecji, Portugalii, Irlandii, aby utrzymać zaufanie własnych wyborców.

Ziarno niepewności zostało jednak zasiane na korytarzach MFW. Następczyni DSK Christine Lagarde kontynuuje strategię swojego poprzednika, i to coraz skuteczniej. Udało jej się nawet wymusić na Berlinie wydłużenie o dwa lata terminu, w jakim Grecy mają zredukować deficyt budżetowy. Po 70 latach uczniowie Keynesa znów odzyskują nadzieję, że Fundusz będzie promował nowy New Deal dla świata. Ale odzyskanie dobrego imienia przez MFW zajmie jeszcze lata.
Artykuł pochodzi z http://biznes.gazetaprawna.pl/artykuly/673198,jak_miedzynarodowy_fundusz_walutowy_niszczy_swiatowa_gospodarke.html

sobota, 12 lipca 2014

USA kolonizuje kolejne kraje świata. Teraz czas na Ukrainę. Nie ważne jak: pokojowo jak Polskę czy z użyciem siły militarnej?

USA nie powinny wykluczać swej interwencji na Ukrainie powiedział 29 marca 2014 r. Zbigniew Brzeziński. To daje do myślenia w związku z zestrzeleniem samolotu. Amerykanie za wszelką cenę szukają sposobu na wprowadzenie wojsk NATO na teren Ukrainy.


Od roku 1945 amerykanie przeprowadzili ekstremalnie poważne interwencje w ponad 70 krajach.

1) 1945-49 Chiny - Interwencja w wojnie domowej opowiadając się po stronie Chiang Kai-shek przeciwko komunistom. USA użyło pokonanych japońskich żołnierzy do walki dla nich. W roku 1949 zmuszony przez komunistów Chiang uciekł do Taiwanu.

2) 1947-48 Włochy - Używając wszelkich możliwych sztuczek USA wtrąciło się w wybory, aby nie dopuścić komunistycznej partii do władzy. Komuniści przegrali. W przeciągu kolejnych kilku dekad CIA w połączeniu z amerykańskimi korporacjami pompowało pieniądze ingerując we włoskich wyborach.

3) 1947-49 Grecja - Interwencja w wojnie domowej opowiadając się po stronie neo-faszystów przeciwko greckiej lewicy. Neo-faszyści wygrali rozpoczynając brutalne rządy dla których CIA stworzyło wewnętrzną agencję bezpieczeństwa KYP, która to zajmowała się prześladowaniami i torturami.

4) 1945-53 Filipiny - Wojska amerykańskie walczyły przeciwko lewicowym siłom (Huks) pomimo tego, że Huksowie wciąż walczyli przeciwko Japońskim najeźdźcom. Zwycięstwo USA zwieńczone było powołaniem do władzy dyktatora Ferdinanda Marcosa.

5) 1945-53 Korea Południowa - Po zakończeniu WW2 USA stłumiło popularne, ludowe-progresywne siły na rzecz konserwatystów, którzy współpracowali z Japończykami. Rozpoczęło to erę korupcyjnych i brutalnych rządów.

6) 1949-53 Albania - USA i UK próbowały bezskutecznie obalić rząd komunistyczny w celu objęcia władzy przez pro-zachodnich kandydatów składających się głównie z monarchistów, którzy kolaborowali z włoskimi faszystami i nazistami.

7) Lata 50-te Niemcy - CIA wyreżyserowało szerokiej kampanii sabotaż, teroryzm, nieczyste sztuczki i wojny psychologiczne przeciwko Niemcom Wschodnim. To było jedną z przyczyn powstania Muru Berlińskiego w roku 1961.

8) 1953 Iran - W amerykańsko-brytyjskiej operacji został obalony premier Mossadegh, który to do tej pozycji wybrany został przez większość parlamentu. Zamach stanu przywrócił do władzy Shaha, który to rozpoczął 25 lat represji i tortur z przywróceniem przemysłu naftowego do własności zagranicznej w następujących proporcjach: USA 40%, UK 40% i inne kraje 20%.

9) 1953-lata 90-te Gwatemala - CIA zorganizowało zamach stanu demokratycznie wybranego rządu Jacobo Arbenza rozpoczynając 40 lat szwadronów śmierci, tortur, zaginięć, masowych egzekucji i niewyobrażalnej przemocy, która pochłonęła ponad 100,000 ofiar.

10) 1956-58 Środkowy Wschód - Doktryna Eisenhowera oznajmiała, że USA jest gotowe użyć sił zbrojnych w pomocy jakiemukolwiek państwu w Środkowym Wschodzie pomagając w ten sposób przeciwko zbrojnej inwazji jakiegokolwiek kraju kontrolowanego poprzez komunistów. Jedynie USA miało prawo kontrolować pola naftowe w Środokwym Wschodzie, a każdy inny kraj, który by tego próbował nazwany by został komunistycznym.

11) 1957-58 Indonezja - Sukarno, podobnie jak Nasser był pewnego rodzaju liderem Trzeciego Świata, którego władzy USA nie było w stanie zaakceptować. CIA zaczęła szastać pieniędzmi na wybory, szkicując zamach na Sukarno, a także próbując szykanować go fałszywym filmem pornograficznym.

12) 1953-64 Gujana Brytyjska - Przez 11 lat dwa najstarsze w świecie kraje demokratyczne, UK i USA posunęły się na tyle daleko, że nie dopuściły demokratycznie wybranego przywódcy do zajęcia swojego stanowiska. Cheddi Jagan był również liderem Trzeciego Świata, który próbował pozostać neutralnym i niezależnym. Ostatecznie używając różnych sztuczek takich jak dezinformacja, czy teroryzm UK i USA usunęło Jagana w roku 1964.

13) 1950-73 Wietnam - Równia pochyła rozpoczęła się od przymierza z dawnymi kolonizatorami francuzami i współpracy z japończykami przeciwko Ho Chi Minh. 23 lata później i z liczbą śmiertelnych ofiar przekraczających 1 milion USA wycofało się z Wietnamu. Mówi się, że amerykanie przegrali tę wojnę, ale w rzeczywistości tyle lat zrujnowało Wietnam, kraj który mógł stać się potęgą Azji.

14) 1955-73 Kambodża - Książe Sihanouk był kolejnym liderem, który nie miał ochoty być klientem amerykanów. Po wielu latach wrogości względem jego władzy, której to przejawem były między innymi próby morderstwa i tajnych zamachów Waszyngton ostatecznie pozbył się Sihanouka w roku 1970.

15) 1960-65 Kongo / Zair - W czerwcu 1960 roku Patrice Lumumba został pierwszym ministrem Kongo po uzyskaniu niepodległości od Belgii. W roku 1961 na wniosek Dwighta Eisenhowera minister został zamordowany. Po kilku latach chaosu do władzy dzięki CIA doszedł Mobutu Sese Seko, którego 30 lat rządów na najwyższym stopniu korupcji zaszokowało nawet same CIA. Ludzie Zairu żyli w nieprzeciętnej biedzie, a w tym samym czasie Mobutu został multibilionerem.

16) 1961-64 Brazylia - Prezydent Joao Goulart był oskarżony o typowe zbrodnie między innymi decydując się na niezależność w polityce zagranicznej, odbudowując relacje z państwami socjalistycznymi, a także występując w obronie sankcjonowanej Kuby. Został on obalony przez amerykanów w roku 1964. Waszyngton wyjaśnił, że to przykre, że demokracja upadła w Brazylii, ale przynajmniej państwo wyzwoliło się z komunizmu. Przez kolejne 15 lat w Brazyli odbudowano wojskową dyktaturę, protesty były dławione przez policje i wojsko strzelającą do tłumu, powstały szwadrony śmierci, zaginięcia, tortury, a rząd nazwał ten program "moralną rehabilitacją" Brazylii. Waszyngton był zadowolony z takiego obrotu sprawy. Brazylia zerwała swoje relacje z Kubą i została aliantem USA w Ameryce Łacińskiej.

17) 1963-66 Dominikana - W lutym 1963 roku Juan Bosch przejął urząd jako pierwszy demokratycznie wybrany prezydent od roku 1924. We wrześniu wojsko wyszło na ulice usuwając Boscha z urzędu. USA mogło zapobiec wojskowemu zamachowi stanu, ale nie zrobiło nic. 19 miesięcy później wybuchł bunt, z którego narodziła się obietnica przywrócenia władzy dla Boscha. USA wysłało 23,000 żołnierzy, aby pomóc w stłumieniu buntu.

18) 1959-do dzisiaj Kuba - Fidel Castro doszedł do władzy na początku 1959 roku. 10 marca 1959 amerykańskie spotkanie National Security Council opowiadało się między innymi za wprowadzeniem do władzy nowego rządu na Kubie. I tak oto zaczęło się 40 lat ataków terorystycznych, embargów i morderstw na Kubie, która mogła być bardzo poważnym zagrożeniem ze względu na dawanie dobrego przykładu w Ameryce Łacińskiej.

19) 1965 Indonezja - Rezultatem skomplikowanych serii wydarzeń, w których USA miała swoje macki odsunięto od władzy Sukarno i zastąpiono go generałem Suharto. Natychmiastowo rozpoczęła się masakra wszystkich tych, co mieli cokolwiek wspólnego z komunizmem. New York Times określił te wydarzenia jako jedną z najdzikszych rzezi w nowoczesnej historii politycznej. W ciągu kilku lat zostało zamordowanych ponad milion ludzi.

20) 1964-73 Chile - Dla Waszyngtonu Salvador Allende był najgorszym z kandydatów. Nie dość, że o marksistowskich poglądach, to jeszcze honorujący konstytucję. Po latach prób ostatecznie w roku 1973 wojsko obaliło rząd Allendea, który zmarł w procesie. Na okres tygodnia zamknięto dla świata kraj mordując w tym czasie ponad 3,000 ludzi, a tysiące więcej poddano torturom.

21) 1964-74 Grecja - W kwietniu 1967 dokonano wojskowego zamachu stanu na dwa dni przed rozpoczęciem kampani wyborczej, której wyniki niemalże na pewno przywróciłby do władzy liberalnego lidera George Papandreou jako premiera, który to został wybrany w roku 1964. Ogłoszono stan wojenny i cenzurę. Rozpoczęły się aresztowania, tortury i morderstwa, które przyniosły 8,000 ofiar w pierwszym miesiącu.

22) 1975-do dzisiaj East Timor - W grudniu 1975 roku Indonesia dokonała najazdu na East Timor. Inwazja rozpoczęła się następnego dnia po tym jak prezydent USA Gerald Ford i Sekretarz Stanu Henry Kissinger opuścili Indonezję dając Suharto pozwolenie na użycie armii amerykańskiej. Z populacji East Timor, która wówczas liczyła 600-700 tys. 200tys. zostało zabitych.

23) 1978-89 Nikaragua - Kiedy Sandinistas obalili rząd Somoza w roku 1978 stało się dla Waszyngtonu oczywiste, że może to być zagrożeniem dla USA. Za kadencji Reagana przez osiem lat ludzie Nikaraguy byli pod nieustającym atakiem Waszyngtońskiej armii Contras złożonej z okrutnej Gwardii Narodowej Somozy. Bojownicy o wolność Ronalda Reagana podpalali szkoły, dokonywali gwałtów, tortur i morderstw.

24) 1979-84 Grenada - Amerykańskie taktyki destabilizacji rządu Bishopa trwały do roku 1983 przeprowadzając dezinformację i nieczyste sztuczki. 110 tys. kraj Grenady ostatecznie napotkał na amerykańską inwazję w roku 1983. W roku 1984 w wątpliwych wyborach wygrał człowiek popierany przez Reagana. W kwietniu 1989 rząd sporządził listę ponad 80-ciu książek zakazanych na import.

25) 1981-89 Libia - Muammar el-Qaddafi był dla Waszyngtonu zarozumiałym liderem. Amerykańskie samoloty zestrzeliły dwa libijskie samoloty w libijskiej przestrzeni powietrznej. Również zrzucono bomby na kraj zabijając co najmniej 40 osób w tym między innymi córkę Qaddafiego. Było wiele prób zamordowania Qaddafiego, zamachu stanu, kampanii dezinformacyjnej i ekonomicznych sankcji.

26) 1989 Panama - W grudniu 1989 roku potężny wybuch w osiedlu w Panama City pozostawił 15,000 ludzi bez dachu nad głową. Według nowo powstałego rządu sprzymierzonego z USA kilka dni wojny pozbawiło życia około 500 ludzi. Według innych źródeł zginęło kilka tysięcy, jak również kilka tysięcy było rannych. Motywem do ataku dla administracji Buscha było dopadnięcie Manuela Noriega, mimo tego, że był on informatorem USA przez wiele lat.

27) Lata 90-te Irak - 40 dni i nocy trwało bombardowanie jednego z najbardziej zaawansowanych krajów Środkowego Wschodu niszcząc jego stolicę. 80 miliardów kilogramów bomb spadło na ludzi Iraku. Był to największy w historii świata skoncentrowany mord z powietrza. Do użytych broni należały między innymi: uran zubożony, broń chemiczna i biologiczna. Irak był największą potęgą wojskową krajów arabskich.

28) 1979-92 Afganistan - USA pompowało tony pieniędzy na walkę z rządem Afganistanu, ponieważ popierany był przez Związek Radziecki. Do tego celu została przez CIA stworzona organizacja terorystyczna pod nazwą Al-Kaida. Na koniec USA zwyciężyło. Ponad milion zabitych, 3 miliony niepełnosprawnych i ponad 5 milionów uchodźców, to prawie połowa ludności tego kraju.

29) 1980-92 El Salvador - Dysydenci El Salvadoru próbowali działać w ramach systemu, ale przy pomocy USA rząd uczynił te działania niemożliwymi, ubiegając się do oszustw wyborczych i morderstw protestujących. W roku 1980 dysydenci chwycili za broń i wybuchła wojna domowa, która to zakończyła się w roku 1992 z 75,000 cywilnych ofiar.

30) 1987-94 Haiti - USA popierało dyktaturę rodziny Duvaliera przez 30 lat. W międzyczasie CIA kierowała szwadronami śmierci, torturami i dostawą narkotyków. W końcowym rezultacie Waszyngton przy pomocy wojska przywrócił do władzy Aristidea, który to zmuszony był do dymisji w roku 1991. Aristides zagwarantował Waszyngtonowi, że nie pomoże biednym kosztem bogatych.

31) 1999 Jugosławia - 24 marca 1999 roku wojska NATO rozpoczęły bombardowanie Jugosławi bez mandatu UN. Naloty bombowe trwały 78 dni zabijając 12 tys. Albańczyków i ponad 3 tys. Serbów.

32) 2001-do dzisiaj Afganistan / Irak - Ponieważ zakończyła się zimna wojna z komunistami USA potrzebowało nowego wroga. 11 września 2001 roku CIA i administracja G.W.Buscha dokonały zamachu terorystycznego na własny kraj atakując dwoma samolotami World Trade Center i rakietą wystrzeloną w Pentagon. Wina na atak zrzucona została na organizację terorystyczną pod nazwą Al-Kaida, tym samym rozpoczynając "wojnę z teroryzmem", która to wymierzona jest w każdego obywatela tego świata. 7 października armia amerykańska zaatakowała Afganistan. Miała to być odpowiedź na rzekome ataki Al-Kaidy na WTC. W rzeczywistości wojna ta rozgrywa się o władze nad opium. W tej chwili CIA i rząd amerykański jest odpowiedzialny za 90% narkotyków znajdujących się na ulicach USA. Następnie z tego samego powodu 20 marca 2003 roku amerykanie dokonali najazdu na Irak. W rzeczywistości wojna ta rozgrywa się o złoża pól naftowych. Amerykanie nazywają ludność Afganistanu i Iraku terorystami, ponieważ bronią się przed amerykańskimi najeźdźcami. Kandydat na prezydenta USA w kampani wyborczej z roku 2008 Barak Obama obiecał amerykanom, że jak tylko dojdzie do władzy, to wycofa wojska z Afganistanu i Iraku. Tym czasem prawie 4 lata później wojny te eskalują doprowadzając USA do bankructwa.

czwartek, 19 czerwca 2014

Banda Tuska planowała rozbić gospodarkę

Banda Tuska chciała wygrać wybory w 2015 roku. Plan był prosty i sprawdzony.
Poprzez nielegalny dodruk pieniądza chcieli wywołać sztuczny wzrost gospodarczy. Szybko roztrąbiliby sukces gospodarczy, czego efektem byłby bardzo dobry wynik w wyborach do parlamentu w przyszłym roku.
Ekonomią nie wolno się bawić, ani manipulować cyferkami. Dlatego negatywnym efektem świadomego niszczenia gospodarki, byłby wzrost cen, czyli pauperyzacja społeczeństwa
Globalny reset czy Tusk zamiesza?
Pod takim tytułem kilka miesięcy temu opisałem możliwość wygrania wyborów przez tuskoland. Popełniłem tylko jeden błąd. Nie spodziewałem się, że mamy do czynienia z zorganizowaną grupą przestępczą.
Link do artykułu - http://robertbrzoza.pl/ekonomia/globalny-reset
Tłumaczenia premiera są żenujące. Pod koniec konferencji prasowej, kiedy dziennikarze ostro zadawali pytania, premier mocno się pogubił. Donald Tusk jest bardzo niebezpiecznym i szkodliwym osobnikiem w polskiej polityce. Umie wybronić się z większości zadawanych pytań i ... potwornie kłamie.
Z informacji, które ujawniły służby specjalne wyjawia się przerażający stan polskiej gospodarki. Główny przyboczny premiera, minister Sienkiewicz, tak mówi o polskich inwestycjach rozwojowych: "To ch..., dupa i kamieni kupa".
Tusk nie wierzy w swoje kłamstwa
Chyba nikt nie sądzi, że minister Sienkiewicz sam z własnej inicjatywy podjął próbę wygrania wyborów w 2015 roku. Rozmowa z prezesem NBP Markiem Belką, miała na celu zdobycie pieniędzy na sfinansowanie zwycięstwa.
Teraz widzimy, jak Tusk kłamie ogłaszając w zeszłym roku na forum ekonomicznym w Krynicy koniec kryzysu w Polsce. Nazwał naszą gospodarkę "zieloną wyspą". Media głównego nurtu z przekupnymi ekonomistami potakiwali kłamstwom.
Nie może być trwałej "zielonej wyspy", kiedy rząd kompletnie nic nie robi w tym kierunku. "Zielona wyspa" była wymyśloną kampanią, która na dłuższą metę nie mogła odnieść sukcesu. Z tego wynika, że rząd nie spodziewał się nawet krótkotrwałego polepszenia gospodarki, skoro zaplanował gangsterski skok na gospodarkę.
W jaki sposób chcieli to zrobić?
Poprzez nielegalne sfinansowanie wzrostu gospodarczego. Chcieli najpodlejszym stylem amerykańskim, wrzucić do gospodarki miliardy złotych. Po takiej akcji ceny bardzo szybko poszybowałyby w górę.
Belka drukuje pieniądze
Prześledźmy w jaki sposób wprowadzano w życie nielegalny dodruk pieniądza.
Analitycy WEI1 piszą, że od wprowadzenie nowych banknotów w 2013 roku, zaczęto skokowo zwiększać ilość pieniądza w obiegu:
"Obecnie w obiegu jest 1,37 mld banknotów, a emisja nowych banknotów to blisko 1,48 mld sztuk. Rocznie zniszczeniu ulega około 300 milionów banknotów, to oznacza że nowa emisja w pełni powinna pojawić się na rynku w ciągu kolejnych 5 lat. Powinniśmy się spodziewać, że tempo wprowadzania nowych banknotów będzie dużo mniejsze ze względu na duży udział banknotów o dużych nominałach, które charakteryzują się największą żywotnością. Gdyby działo się inaczej mielibyśmy do czynienia z typowym dodrukiem pustego pieniądza".
Okazuje się że Panowie Tusk i Belka są kłamcami. W niedługim czasie po nagranej rozmowie, rozpoczęto przestępczą akcję dodruku pieniądza. W lipcu 2013 roku, na podstawie rozporządzenia, Polska Wytwórnia Papierów Wartościowych, będąca jednoosobową spółką Skarbu Państwa, została podporządkowana ministrowi spraw wewnętrznych. W lutym 2014 roku odwołano prezesa zarządu spółki Krzysztofa Żarnotala, a powołano Sławomira Grelę".
Sła­wo­mir Cy­tryc­ki w roz­mo­wie z Mar­kiem Belką (nagranie z taśm) mówi o zmianie ustawy, aby NBP mógł fi­nan­so­wać de­fi­cyt bu­dże­to­wy:
"...powinie­neś wcze­śniej zro­bić zmia­nę w usta­wie o NBP (...) Ro­stow­ski tego nie zrobi" - Cytrycki do Belki.
Co na to odpowiedział w wywiadzie były minister Rostowski?
"Ustawa pozwala na zakup skarbowych papierów wartościowych przez NBP, ale tylko i wyłącznie w warunkach kryzysu systemu finansowego. Nie było żadnej możliwości, aby użyć zapisów ustawy do wspierania celów politycznych rządu czy partii rządzącej".
Nowa ustawa o NBP daje niesamowitą władzę. Na swoim blogu Rybiński.eu Krzysztof Rybiński pisze:
"Na stronie 11 założeń znajdujemy zapisy które pozwalają NBP dokonywać nielimitowanych zakupów obligacji na rynku wtórnym oraz udzielać bankom kredytów stabilnościowych, przy czym kompetencje decyzyjne w zakresie określania stóp procentowych tych kredytów są przypisane Zarządowi NBP. Czyli możemy mieć sytuację, gdy RPP podnosi stopy procentowe aby ograniczyć inflację, a Zarząd NBP udziela kredytów oprocentowanych na zero procent bankom w celu “poprawy stabilności systemu finansowego”. A banki za te kredyty kupują obligacje rządu, finansując w ten sposób deficyt budżetowy. Podobnie państwowy BGK może kupować obligacje od nadzorującego ten bank ministerstwa finansów, a potem, minutę później, BGK odsprzeda te obligacje, ale już na rynku wtórnym do NBP. W obu przypadkach konstytucja wprost nie zostanie złamana, ale nastąpi pośrednie finansowanie deficytu budżetowego przez NBP."
Konsekwencje dodruku pieniądza
Osobiście promuję kontrolowany dodruk pieniądza. Pojawia się on w rozważaniach Cliffa Douglasa. Jest to znakomite narzędzie, ale tylko w rękach uczciwych polityków.
Jak powinno być stosowane?
Aby uzyskać wzrost gospodarczy potrzebujemy większej efektywności w kilku strefach gospodarczych:
konsumpcja
W USA jest to podstawowy czynnik wzrostu gospodarczego, który w strukturze PKB stanowi 70%. Innymi słowy, namawia się Amerykanów, aby zaciągali kolejne kredyty na kartach kredytowych i kupowali kolejne pralki, lodówki, samochody itd. W tym celu zmniejszono żywotność urządzeń elektronicznych. Taki sposób "wyrabiania" wzrostu gospodarczego jest nie efektywny.
eksport netto
czyli eksport minus import. Aby osiągnąć korzystny wskaźnik eksportu netto, rządy państw prowadzą wojnę walutową. W sposób przestępczy drukują pieniądze i dewaluują kurs własnej waluty. Obniżenie kursu powoduje niższe ceny eksportowanych produktów. Efektem tego bandyckiego triku jest inflacja czyli wzrost cen produktów krajowych i spadek siły nabywczej pieniądza. Wojnę walutową rozpoczęły Stany Zjednoczone.
Wydatki rządowe
Rząd z dodruku pieniądza inwestuje w rozwój gospodarki.
Inwestycje firm
Najpierw należy ustalić, które działy gospodarki są niedofinansowane, czyli w których branżach istnieje mała ilość pieniądza w obiegu. Następnie drukujemy pieniądze i państwo udziela bezprocentowych pożyczek firmom na inwestycje lub wykupuje udziały w firmach. Taki sposób wrzucenia pieniędzy w rynek wzmacnia gospodarkę. Cała operacja musi zostać przeprowadzona zgodnie z odpowiednią podażą pieniądza. Jeżeli jest go za dużo następuje wzrost cen, za mała ilość pieniądza to kryzys.
Nie wolno drukować pieniędzy i wrzucać w gospodarkę bez przeprowadzonej analizy. Jeżeli tak zrobimy, to w branżach gdzie tego pieniądza jest dużo nastąpi wzrost cen.
Konsekwencją przeprowadzonej kampanii przez Donalda Tuska byłby wzrost gospodarczy. Wszyscy przekupni ekonomiści przyklasnęliby premierowi kłamiąc rodaków w żywe oczy. Zapomnieliby tylko powiedzieć, że za niedługo nastąpi wzrost cen. Ucierpiałyby na tym, jak zwykle najbiedniejsze grupy czyli emeryci, niewykwalifikowani pracownicy itd.
Taki sposób dodruku pieniądza jest przestępstwem gospodarczym.
Rozdział 10, art. 220 ustęp 2 mówi:
„Ustawa budżetowa nie może przewidywać pokrywania deficytu budżetowego przez zaciąganie zobowiązania w centralnym banku państwa”.
Z powyższego zapisu wynika, że prezes NBP Marek Belka nie ma prawa finansowania wydatków państwa z dodruku pieniądza. Należałoby zbadać czy w całej tej akcji przestępczej przeciwko narodowi polskiemu, nie doszło do złamania Konstytucji.
Konsekwencje okrągłego stołu
Obecne układy we władzy pokazują nam, jak dużo niedobrego dla Polski zrobił Lech Wałęsa. Jego współpraca ze służbami sowieckimi, branie pieniędzy za donoszenie na kolegów spowodowało, że musiał lub chciał przemycić do demokratycznej Polski cały śmietnik komunistyczny. Przecież rząd Olszewskiego, który chciał zweryfikować polityków obalił Wałęsa, PO i PSL.
Jak możemy po takich osobach, które wiele razy zdradzały Polskę oczekiwać uczciwych rządów?
Zastanawiamy się dlaczego w Polsce są tak niskie zarobki.
Czyżby Polacy nie umieli pracować?
Byli nieudacznikami?
Dlaczego Niemcy czy Francuzi za taką samą pracę otrzymują kilka razy więcej pieniędzy?
Był czas po 1989 roku na zbudowanie silnej z wysokimi zarobkami gospodarki. Ba cały czas jest taka możliwość. Tylko najpierw musimy wyrzucić sprzedajnych polityków z Parlamentu. Bez tego kroku siła nabywcza naszych zarobków będzie szła w dół. Co z tego, że co roku zwiększają się emerytury skoro wzrost cen produktów jest dużo większy.
i jeszcze jedno...
Osoby, które wychwalają pana Belkę i wiwatują na jego cześć nazywając go Orbanem, proszę o chwilę refleksji.
Bardzo łatwo i dość szybko można naprawić finanse państwa, tylko do tego potrzeba patriotów i uczciwych ludzi. Jeżeli damy dobre narzędzia w ręce nieuczciwych ludzi, to bardzo szybko "przegrzeją" i zniszczą gospodarkę.
Polska nie potrzebuje kolejnego Johna Law.

Artykuł pochodzi ze strony: http://alexjones.pl/pl/aj/aj-polska/aj-polityka-polska/item/30178-banda-tuska

sobota, 7 czerwca 2014

Wróżba - Kary nie będzie dla przeciętnych drani, Morderców będą grzebać z honorami

Kary nie będzie dla przeciętnych drani,
I lud ofiary złoży nadaremnie.
Morderców będą grzebać z honorami
Na bruku ulic nędza się wylęgnie.

Pomimo wszystko świat trwać będzie nadal -
W Słońce i Kłamstwo wierzą ludzie prości.
Niedostrzegalna szerzy się zagłada,
A wszystkie ręce aż lśnią od czystości.

Handel, jakich nie było, z chciwością się zmaga,
Na gorycz popytu, na zdradę cen nie ma.
Uczynków złych i dobrych kołysze się waga
Z pełnymi krwi szalami obiema.

Nieistniejące w milczeniu narasta,
Aż prezydenci i gwiazd korce bledną,
Coś się na pewno wydarzy - to jasne,
Ale nam wtedy będzie wszystko jedno


video
Tekst piosenki WRÓŻBA - Jacek Kaczmarski

piątek, 16 maja 2014

Zniszczyć Polskę - Aleksander Kwaśniewski

Przez jeden zapis w konstytucji, Polska poległa na dwóch frontach. Straciliśmy miliardy złotych na odsetkach zapłaconych obcym bankom i uzależniliśmy się od finansjery.
Zakaz konstytucyjny

W 1997 roku ekipa Aleksandra Kwaśniewskiego, przy uchwalaniu Konstytucji Polski wprowadziła taki zapis:

Rozdział 10, art. 220 ustęp 2 mówi:

„Ustawa budżetowa nie może przewidywać pokrywania deficytu budżetowego przez zaciąganie zobowiązania w centralnym banku państwa”.

Powyższy zapis mówi o zakazie finansowania deficytu budżetowego przez Narodowy Bank Polski (NBP).

Deficyt budżetowy jest to dziura budżetowa, która pojawia się gdy wydatki państwa przewyższają dochody z podatków.

Dochody państwa polskiego w 2013 roku, to około 277 miliardów złotych, a wydatki ponad 325 miliardów. Kwotę ponad 48 miliardów złotych musimy pożyczyć. W przeciwnym wypadku zabraknie pieniędzy na dofinansowanie ZUS-u, służby zdrowia, czy wojska.

Od kogo pożyczamy pieniądze ?

Obecnie, aby pokryć deficyt budżetowy musimy pożyczać pieniądze w formie obligacji, albo zaciągać kredyt w banku komercyjnym czy światowym.

Może zaistnieć sytuacja, w której bank komercyjny pożyczy na niski procent pieniądze od NBP, a następnie te same pieniądze pożyczy rządowi polskiemu na wyższy procent.

Obecnie mamy otwartą linię kredytową na kwotę ponad 30 miliardów złotych w banku światowym.

Dlaczego polski rząd, nie może pożyczyć pieniędzy na pokrycie dziury budżetowej od banku polskiego, jakim jest Narodowy Bank Polski ?

W zdrowym i uczciwym systemie powinny być opracowane mechanizmy, które pozwalają pokryć deficyt budżetowy od NBP.

Polski bank powinien udzielać bezprocentowej pożyczki rządowi polskiemu.

Podkreślam – bezprocentowej.

Ponieważ, to procenty są jednym z wielu elementów, które psują polską i światową ekonomię.

Jeżeli państwo polskie dbałoby o interesy Polaków, to pożyczanie pieniędzy od obcych banków powinno być zakazane w Konstytucji.

To jest taka sama sytuacja jakbyś miał/miała piekarnię i sieć restauracji. Twoje restauracje nie kupowałyby chleba w Twojej piekarni za niższą cenę, tylko u konkurencji za wyższą cenę.

Czy możliwa jest taka sytuacja w biznesie ?
Kim są kartele finansowe ?

Po upadku komunizmu w 1989 roku, wyniszczona polska gospodarka potrzebowała pomocy finansowej od dobrego, uczciwego wujka. Musieliśmy zasilić polską gospodarkę miliardami złotych, by powoli doprowadzać ją do stabilizacji ekonomicznej.

Niestety czekał na nas zły, podstępny wujek w postaci karteli finansowych, który zaaplikowały nam potężne dawki kredytów. Były to te same organizacje, które przejmowały surowce w Ameryce Południowej. O nich pisał główny ekonomista Chas. T. Main Inc John Perkins1, który sam brał w tym udział.

W sposób zorganizowany wyniszczyli między innymi takie kraje:

Iran – 1953 rok
Gwatemala – 1954 rok
Ekwador – 1981 rok
Panama – 1981 rok
Polska – 1990 rok
Wenezuela – 2002 rok
Irak – 2003 rok
Libia - 2012 rok

Wojna w Iraku została zorganizowana z powodu przeciwstawienia się Saddama Husajna kartelom ekonomicznym. Husajn bronił niezależności swojego kraju, nie chcąc oddać ropy w ręce obcych korporacji. Nie twierdzę, że Husajn był dobrym człowiekiem, ale uważam, że kolejny raz politycy polscy okłamali nas w imię poddania się kartelom zachodnim. Nigdy Polska nie powinna brać udziału w zabijaniu niewinnych ludzi.

Finansjera do wywierania wpływów na narody używała i używa:

Banku Światowego
Międzynarodowy Fundusz Walutowy
Unii Europejskiej
BIS - Bank for International Settlements

Po 1990 roku wymienione organizacje „pomagały” Polsce wydostać się z zapaści ekonomicznej.

Dlaczego mamy deficyt budżetowy i prawie bilionowy dług publiczny ?

Plan zawsze jest ten sam. Najpierw kartele dają kredyty, kiedy gospodarka jest odpowiednio zadłużona przystępują do realizacji swojego planu.

Za kolejne kredyty Polska musiała oddać gospodarkę, sprzedając przedsiębiorstwa polskie po minimalnej wartości. Wcześniej dokonywano dewaluacji złotówki, aby ceny nieruchomości były jeszcze mniejsze. To dlatego na przykład w Polsce ponad 80% banków jest w rękach zagranicznych.

Dlaczego musimy brać kolejne kredyty ?

To jest cel finansjery. Doradzać w taki sposób, aby doprowadzić do nadmiernych wydatków. Po pewnym czasie dochodzi do sytuacji, w której bez kredytów nie można zrealizować budżetu. Taka sytuacja nie występuje tylko w Polsce, ale na całym świecie. Do tego dochodzą recesje, gdzie zawsze wpływy z podatków są mniejsze, a państwo musi utrzymać nie tylko budżetówkę.

W dzisiejszych czasach tylko kraje mające własne surowce, mogą wyeliminować dziurę budżetową, jeżeli nie są podbijane przez „siły pokojowe”.

Obecne zadłużenie Polski nie jest spowodowane tylko działaniem ministra Rostowskiego. Przypominam, że deficyt budżetowy ministra Jarosława Bauca wynosił 60-70 miliardów złotych w 2001 roku. Był dużo większy od oficjalnej dziury Rostowskiego (należy uwzględnić inflacje). Za uczciwe przyznanie się ministra Bauca do deficytu, otrzymał „nagrodę” w postaci dymisji od ówczesnego premiera – Jerzego Buzka.

Fakt minister Rostowski bardzo przyspieszył z zadłużaniem Polski. Natomiast winne obecnej sytuacji są również wszystkie rządy po 1990 roku.

Czy solidarność nie znała mechanizmów niszczenia gospodarek, które były stosowane co najmniej od lat pięćdziesiątych ?

Dlaczego nikt nie informował społeczeństwa o korupcji w instytucjach międzynarodowych ?

Rządy polskie przyjmują na siebie zadłużenie kraju, które nie tylko jest konsekwencją ich złego gospodarowania.

Czy musi upaść gospodarka polska, aby tak jak w Argentynie ludzie wiedzieli kto jest winny niszczenia państwa ?

Wtedy będziemy umieli napisać na transparencie: „precz z Międzynarodowym Funduszem Walutowym”, „precz z Bankiem światowym”, „precz z Unią Europejską”.
Konsekwencje zapisu konstytucyjnego

Aleksander Kwaśniewski zapis o zakazie finansowania deficytu budżetowego, argumentował możliwością łatwego zadłużania się. Twierdził, że należy związać ręce politykom, by nie zaciągali łatwo kredytów.

Nic bardziej mylnego.

Zapis ten byłby genialny, gdyby ekonomia światowa była prowadzona uczciwie. Natomiast w czasie, kiedy ekonomia jest permanentnie niszczona, a Polska uzależniona od kredytów, to zapis ten jest korzystny tylko dla kartelu finansowego.

Polska w czasie uchwalania tego zapisu, była już uzależniona od kredytów. Rządy nie mogły nagle powiedzieć „dość nie bierzemy więcej kredytów”. Kredyty są złe, ale w tym systemie ekonomicznym nie ma innej możliwości.

Oczywiście zawsze należy prowadzić budżet uczciwie i zmniejszać dług publiczny. Ale jak można było wprowadzić taki zapis, skoro już wtedy było wiadomo, że bez kredytów zbankrutujemy ?

Jakie są tego konsekwencje ?

Obecnie obsługa długu publicznego, to kwota ponad 43 miliardy złotych. Suma ta zawiera przede wszystkim odsetki od kredytów, które płacimy bankom zagranicznym.

Z podatku dochodowego PIT, który płaci każdy pracownik, rząd ma dochody w kwocie około 42 miliardów złotych.

Gdyby polskie rządy znały mechanizmy niszczenia gospodarek i nie wstąpilibyśmy do Unii Europejskiej, to dzisiaj podatek dochodowy PIT byłby nie potrzebny.

Jeżeli pamiętasz historię, to został on wprowadzony w 1913 roku w USA. Grupa bankowców przejęła władze nad drukiem pieniądza i centralnym bankiem poprzez uchwalenie ustawy bankowej w Kongresie amerykańskim. Idea wprowadzenia podatku dochodowego była nieskomplikowana: państwa czy miasta muszą mieć stały dochód, aby mogły swobodnie zadłużać się.

Obecnie cały podatek dochodowy oddajemy bankom zagranicznym w postaci odsetek.

Pomyśl ile pieniędzy stracił każdy Polak na tym zapisie ?
W kajdanach sojuszników

Aleksander Kwaśniewski był w 2005 roku na liście uczestników Grupy Bilderberg.

Czy ma to coś wspólnego z uchwaleniem tego zapisu dwa lata później ?

Nie wiem.

Wiem natomiast, że dalsze uczestnictwo w Unii Europejskiej zrujnuje nas.

Wiem, że dostaliśmy wiele miliardów na drogi, mosty, stadiony. Ale to jest właśnie ta marchewka. Społeczeństwo nie dostrzega kija.

Sami bez ich pomocy wybudowalibyśmy drogi, szpitale czy szkoły za pieniądze, które przeznaczyliśmy na odsetki bankowe od przyznanych nam kredytów. Mało tego mechanizm pomocy Unii Europejskiej polega na zainwestowaniu 50% własnego wkładu.

Skąd państwo czy miasta biorą pieniądze na własny wkład w dany projekt ?

Z kolejnych kredytów. Większość polityków myśli tylko o obecnych słupkach wyborczych, dlatego za cenę przyszłościowej nędzy i utraty suwerenności zadłużają nas.

Zauważ, co by stało się gdybyśmy byli niezależnym państwem bez Unii Europejskiej ?

Niepotrzebny byłby podatek dochodowy PIT, który w całości oddajemy kartelom finansowym w postaci odsetek bankowych.

Brak tego podatku przełożyłby się na większy wzrost gospodarczy. Bylibyśmy zdecydowanie bogatszym narodem.

Unia Europejska zabrania krajom członkowskim pożyczania pieniędzy od swoich banków centralnych na pokrycie deficytu budżetowego. Czyli Unia zabrania NBP pożyczania pieniędzy polskiemu rządowi.

Co za ironia.

Bank centralny Unii Europejskiej, drukuje puste pieniądze i dotuje gospodarki Francji czy Portugalii poprzez wykup obligacji, których nigdy nie spłacą. Zapowiedział, że w taki sposób będzie pomagał bankrutującym krajom. Nie tak dawno wydrukował około biliona euro i wykupił obligacje Irlandii i Włoch.

Bank amerykański oficjalnie drukuje 85 miliardów dolarów miesięcznie, a sam dołożył starań by Unia Europejska zabroniła finansowanie deficytu budżetowego bankom centralnym krajom Unii. Zmusza się nas do płacenia olbrzymich odsetek za kredyty, kartelom bankowym.

Jak można zabronić drukowania własnych pieniędzy i przeznaczania ich na wydatki państwowe, skoro wszystkie duże gospodarki tak robią. Tak robi Unia Europejska, USA, Japonia, Chiny, Anglia.

Gdzie są polscy politycy ?

Gdzie jest PiS ?

Dlaczego głośno nie mówią o tym ?

Konkluzja

Zapis Aleksandra Kwaśniewskiego i zakazy Unii Europejskiej przyczyniły się do olbrzymiego zadłużenia Polski, zubożenia Polaków, niszczenia gospodarki i uzależnienia nas od finansjery.

Dlaczego mamy oddawać część swoich dochodów miesięcznych poprzez podatek dochodowy, kartelom bankowym w postaci odsetek ?

Dlaczego Narodowy Bank Polski nie pożycza rządowi pieniędzy bez odsetek ?

Jak tak dalej będziemy zarządzać naszym krajem, to zawsze pojawi się przywódca innego narodu, który powie „niet” (Jelcyn) lub „siedźcie cicho”(prezydent Francji). Obozy niemieckie będą nazwane „polskimi obozami śmierci”, Smoleńsk nie zostanie rozliczony, by nie obrazić Rosji, nie wyjdziemy z Unii Europejskiej by nie obrazić Niemców. Izrael będzie mówił nam w co mamy wierzyć, USA będzie nas zdradzać (tarcza antyrakietowa) według swojego uznania, a walka o interesy Polski będzie nazwana awanturnictwem.

Nie zapominajmy jeszcze o zdradzie „sojuszników” w Jałcie i w Powstaniu Warszawskim.

Chyba coś tu jest nie tak…

wtorek, 8 kwietnia 2014

Ponownie w Parlamencie Europejskim chcą nami rządzić komunistyczne świnie z okresu PRL.

Co łączy niektórych liderów naszych list do Europarlamentu? Połączył ich... socjalizm.

W przeszłości umacniali w naszym kraju socjalizm. Największe osiągnięcia na tym polu ma 69-letni Tadeusz Iwiński z SLD. W PZPR był od 1967 do 1990 r. Przez 17 lat pracował jako wykładowca w Wyższej Szkole Nauk Społecznych przy KC PZPR. To była kuźnia komunistycznych kadr.
Do PZPR należała też Barbara Kudrycka. Jednak krócej, bo od 1978 do 1981 r.
Stanisław Żelichowski, rówieśnik Iwińskiego, w 1970 r. stał się zaś członkiem ZSL, czyli wiejskiego odpowiednika PZPR.
I nawet kandydat PiS-u Karol Karski ma to i owo na sumieniu. Pod koniec PRL-u wszedł do rady narodowej Żoliborza, był też aktywistą proreżimowego Zrzeszenia Studentów Polskich. W świadomości Polaków zapisał się jednak z innego powodu. W 2008 r. zatrzymał się w cypryjskim hotelu. I tam, po zakrapianej imprezie, miał uczestniczyć w zniszczeniu dwóch wózków golfowych. Straty wyliczono na ponad 10 tys. euro. Karski nigdy się do tego nie przyznał. Mówił, że mogła to być... rosyjska prowokacja.
Barbarę Kudrycką, gdy była ministrem szkolnictwa wyższego, posądzono natomiast o zamach na wolność polskiej nauki po tym, jak na Uniwersytecie Jagiellońskim powstała bardzo krytyczna wobec Lecha Wałęsy praca, wysłała tam kontrolę. Były też inne wątpliwości. Np. takie, czy, choć prawo tego nie zabrania, powinna jednocześnie kierować resortem i wykładać na podlegającej sobie uczelni.
A z czego zasłynął S. Żelichowski? Jedna z gazet opisała, jak to narzeka na ciężką poselską dolę, a jednocześnie przez wiele lat zasiadania w Sejmie dorobił się pokaźnego majątku. No to w Parlamencie Europejskim powodów do narzekań już z całą pewnością mieć nie będzie.

Jak widać czerwone świnie dalej rządzą Polakami a Polacy nic z tym nie robią?
Po co zatem były ofiary stanu wojennego, za co ginęli ich ojcowie i dziadkowie?
Czy za to aby stać się ponownie ofiarami tych samych oprawców?

 Listę wyborczą Platformy Obywatelskiej otwiera Barbara Kudrycka. Tuż za nią na liście znalazł się Paweł Papke, mieszkający w Olsztynie były siatkarz, a obecnie poseł. Na dalszym miejscu warmińsko-mazursko-podlaskiej listy PO znalazł się również Krzysztof Piłat, starosta ełcki.
Na liście Prawa i Sprawiedliwości znalazł się pochodzący z Warszawy Karol Karski, były wiceminister spraw zagranicznych. Jest także profesorem na Wydziale Nauk Społecznych Warszawskiej Wyższej Szkoły Humanistycznej.
Na listach Polskiego Stronnictwa Ludowego liderem będzie Stanisław Żelichowski, szef partyjnych struktur w regionie. O mandat europosła ubiegać się będzie także poseł Zbigniew Włodkowski i Sylwia Jaskulska, wicestarosta ze Szczytna.
Listę wyborczą Sojuszu Lewicy Demokratycznej otwiera wieloletni poseł Tadeusz Iwiński. Na liście znajdą się także związana z Podlasiem Małgorzata Anna Bil-Jaruzelska, a na 10. miejscu Bożena Bagan, obecna wójt gminy Prostki.
Lokomotywą wyborczą koalicji Europa Plus i Twojego Ruchu będzie Małgorzata Kowalska. Profesor Kowalska jest kierownikiem Zakładu Filozofii Współczesnej i Społecznej na Wydziale Historyczno-Socjologicznym Uniwersytetu w Białymstoku. Na dalszych miejscach znaleźli się pochodzący z Olecka Robert Leszczyński, dziennikarz, krytyk muzyczny czy Jolanta Kwaśniewska. Nie jest to jednak żona byłego prezydenta lecz pochodząca z Węgorzewa 29-letnia ekonomistka i wieloletni pracownik samorządowy.
Liderem listy Polska Razem do Parlamentu Europejskiego z Warmii, Mazur i Podlasia jest poseł Jacek Żalek. Na drugim miejscu znajduje się Wiesław Łubiński - olsztyński przedsiębiorca prowadzący sieć szkół i przedszkoli, kanclerz Loży BCC.

sobota, 29 marca 2014

Terroryści USA w Azji Południowo-Wschodniej i w Afryce

Na mocy porozumień genewskich z 1954 roku Wietnam został tymczasowo podzielony wzdłuż 17. równoleżnika. Na północy powstało komunistyczne państwo pod nazwą Demokratyczna Republika Wietnamu (DRW), a na południu niekomunistyczne państwo pod nazwą Republika Wietnamu (RW) pod rządami marionetkowego cesarza Bảo Đạia, którego w 1956 roku odsunął od władzy jego premier Ngô Đình Diệm, stając się prezydentem z woli Amerykanów. Oddziały Wietnamskiej Armii Ludowej (WAL) wycofały się na północ, a bojownicy Việt Minhu na południu przeszli do konspiracji. O dalszych losach całego kraju miały, zgodnie z postanowieniami konferencji, zadecydować przeprowadzone w przyszłości (1956) wolne wybory. Porozumienia genewskie przewidywały przeprowadzenie wyborów po obu stronach 17 równoleżnika (tymczasowej linii demarkacyjnej) do 20 lipca 1956 roku oraz jedność i integralność terytorialną kraju. Jednak wspierany przez USA premier Ngô Đình Diệm odwołał wybory, motywując swoją decyzję brakiem możliwości przeprowadzenia uczciwych wyborów na północy ze względu na brak pluralizmu i wolności politycznej w rządzonej przez komunistów części kraju. Obawiał się także porażki w starciu wyborczym z twórcą niepodległego Wietnamu Hồ Chí Minhem. Zamiast tego proklamował powstanie Republiki Wietnamu. Przez cały czas CIA prowadziła tajne operacje dywersyjne przeciwko Wietnamowi Północnemu. Polegały one na nocnych rajdach komandosów południowowietnamskich, nacjonalistycznych chińskich (tajwańskich) i południowokoreańskich – zwerbowanych i przeszkolonych na Filipinach, przerzucanych łodziami rybackimi do Wietnamu Północnego, gdzie niszczyli ważne gospodarczo i militarnie instalacje. Ponieważ łodzie były wolne, często padały łupem północnowietnamskich okrętów patrolowych. Aby temu zaradzić Amerykanie postanowili wyposażyć południowowietnamskie drużyny dywersyjne w bardzo szybkie kutry torpedowe typu Nasty. Zrewidowany plan akcji dywersyjnej nazwano OPLAN 34A i pod nadzorem Marynarki USA wdrożono go w życie w 1963 roku. Dla ochrony całej akcji postanowiono użyć okrętów US Navy patrolujących wody przybrzeżne Wietnamu Północnego w ramach pomocniczej operacji Desoto. Jednocześnie marynarka wojenna Wietnamu Północnego chcąc przechwytywać szybkie łodzie typu Nasty zanim wysadzą one dywersantów lub ostrzelają instalacje brzegowe w Wietnamie Północnym znacznie zwiększyła ilość patroli swoich kutrów torpedowych na wodach międzynarodowych wzdłuż przewidywanych tras ich kursowania. W roku 1964 Amerykanie, chcąc zniszczyć wietnamskie szlaki i bazy zaopatrzeniowe rozpoczęli operację bombardowania wschodniego Laosu. 2 marca 1965 rozpoczęli zmasowane bombardowania Wietnamu Północnego w ramach operacji Rolling Thunder, która trwała do października 1968 roku. Równocześnie podczas całej operacji Rolling Thunder prowadzono również intensywne ataki lotnicze przeciwko siłom komunistycznym na terytorium Wietnamu Południowego, szczególnie wzdłuż Szlaku Ho Chi Minha, którym przerzucano na południe broń, amunicję, sprzęt, a w końcu także żołnierzy regularnej armii północnowietnamskiej. Tu podczas nalotów dywanowych na masową skalę stosowano napalm i defolianty, aby zniszczyć dżunglę, która była oparciem partyzantki wietnamskiej. Następstwem zastosowania silnie trującej substancji była w ciągu następnych lat choroba i inwalidztwo 400 000 Wietnamczyków oraz ponad 38 000 żołnierzy amerykańskich. W zaistniałej sytuacji akcje zbrojne Wietnamczyków wspierał ZSRR dostarczając broń. Nasilające się ataki amerykańskie stopniowo traciły swoją skuteczność, gdyż od 1968 partyzanci Wietkongu znali wcześniej cele bombardowań oraz kierunki wielu operacji armii amerykańskiej i zwykle ewakuowali się przed mającymi nastąpić uderzeniami. Informacje te przekazywane były sztabom północnowietnamskim z komórek rozpoznania elektronicznego radzieckiego wywiadu wojskowego GRU. O zakończeniu napaści USA na Wietnam zadecydowało amerykańskie społeczeństwo demonstrujące prezydentowi, że zaangażowanie się w Wietnamie było tragiczną pomyłką i powinno zostać jak najszybciej zakończone. Poparcie dla polityki prezydenta Johnsona w odniesieniu do wojny wietnamskiej wynosiło 40% pod koniec 1967 roku, a w marcu 1968 gwałtownie spadło do 26%. W tym czasie aż 78% obywateli USA było przekonanych, iż rząd nie potrafi rozwiązać trudnej sytuacji związanej z konfliktem. Duża część społeczeństwa amerykańskiego doszła do wniosku, że działania wojsk amerykańskich w Wietnamie są nielegalne lub wręcz zbrodnicze. W istocie działań 31 października 1968 Johnson ogłosił wstrzymanie bombardowań Wietnamu Północnego i wyraził gotowość do rozmów pokojowych z rządem w Hanoi. Stało się jasno, że interwencja amerykańska w Wietnamie nie odniesie zamierzonego skutku. Od 1969 toczyły się w Paryżu rokowania pokojowe Stanów Zjednoczonych z rządem północnowietnamskim zakończone podpisaniem paryskich układów pokojowych w styczniu 1973. W tym czasie walki przeniosły się na teren Kambodży i Laosu. Cały czas społeczeństwo amerykańskie domagało się zakończenia walk. Dochodziło do wielu demonstracji antywojennych. Skrajnym przypadkiem była masakra na uniwersytecie w Kencie, gdzie w 1970 roku Gwardia Narodowa zastrzeliła czterech demonstrujących studentów. W marcu 1975 roku rozpoczął się ostateczny atak armii północnowietnamskiej. Było to już po aferze Watergate w USA i ustąpieniu prezydenta Richarda Nixona. 25 marca komuniści zajęli Huế. W kwietniu generał Nguyễn Văn Thiệu podał się do dymisji i wyemigrował, a Armia Republiki Wietnamu uległa rozkładowi. 30 kwietnia praktycznie bez walk padł Sajgon. Republika Wietnamu Południowego przestała istnieć. Tak zakończyła się wojna w Wietnamie.
Upadek Wietnamu Południowego umożliwił komunistom ostateczne opanowanie Laosu i Kambodży.

Kambodża, 1955-73: Książę Sihanouk, jeszcze jeden lider, któremu nie spieszyło się do zostania kolejnym klientem Stanów Zjednoczonych. Po wielu latach wrogości w stosunku do jego rządów, która przejawiała się między innymi w przygotowaniu planu jego zgładzenia oraz potępianych utajnionych bombardowaniach dywanowych w latach 1969-70 przeprowadzonych przez Nixona i Kissingera, Waszyngton w końcu obalił Sihanouka w wyniku zamachu stanu w 1970 roku. To wystarczyło, by zachęcić siły Pol Pota i jego Czerwonych Khmerów do wkroczenia. Pięć lat później przejęli władzę. Ale pierwsze lata bombardowań amerykańskich sprawiły, że tradycyjna gospodarka Kambodży przestała istnieć. Stara Kambodża została na zawsze zniszczona.
Co niewiarygodne, Czerwoni Khmerzy mieli wywołać w swoim kraju jeszcze większe spustoszenie. Jak na ironię, Stany Zjednoczone wspierały Pol Pota, militarnie i dyplomatycznie, po tym jak zostały pokonane w Wietnamie.

W miedzyczasie rząd USA zwrócił oczy w kierunku Indonezji. Państwa także leżącego w Azji Południowo-Wschodniej rządzonego przez Sukarno (1957-58) będącego przywódcą z Trzeciego Świata, którego Stany Zjednoczone nie mogły znieść. Zdecydowanie obrał politykę neutralności podczas zimnej wojny, podróżując do Związku Radzieckiego, Chin i do Białego Domu oczywiście też. Znacjonalizował wiele holenderskich prywatnych przedsiębiorstw, które należały wcześniej do kolonizatora. Ponadto odmówił rozprawienia się z Komunistyczną Partią Indonezji, która w prawy i pokojowy sposób zdobywała zdumiewające poparcie w społeczeństwie. Taka polityka z pewnością mogła zainspirować innych przywódców Trzeciego Świata. To właśnie wtedy CIA zaczęła szastać pieniędzmi, odpowiednio ustawiając wybory, stworzyła plan zamordowania Sukarno, próbowała wplątać go w wymyśloną aferę z filmem pornograficznym, w końcu połączyła siły z opozycyjnymi oficerami wojskowymi i wywołała otwartą wojnę przeciwko rządowi. Po przewrocie od 1968 kraj rządzony był przez generała Suharto. Zaraz po objęciu władzy przez nowy rząd rozpoczęły się masakry komunistów, tych, którzy sympatyzowali z komunizmem, domniemanych komunistów oraz domniemanych sympatyków komunizmu - i nikogo więcej. Zostały one określone przez New York Times jako "jedna z najdzikszych rzezi w nowoczesnej historii polityki". Liczba ofiar w ciągu kilku lat osiągnęła pół miliona, choć inne źródła mówią o milionie i więcej. Później się dowiedziano, że amerykańska ambasada stworzyła listy działaczy "komunistycznych", od najwyżej usadowionych prominentów, po kadry na wsiach, jakieś 50.000 nazwisk i przekazała je armii, która następnie rozpoczęła polowania na te osoby i mordowała je. Amerykanie następnie mieli weryfikować te listy i zestawiać je z osobami zabitymi lub aresztowanymi. "To była wielka pomoc dla armii. Prawdopodobnie zabili oni mnóstwo ludzi, a ja prawdopodobnie mam mnóstwo krwi na swoich rękach", powiedział jeden dyplomata amerykański. "Ale nie należy tego wszystkiego potępiać. Są chwile, gdy trzeba mocno uderzyć". W międzyczasie realizowano plan wyniszczenia gospodarczego Indonezji.
Plan przyłączenia Indonezji do krajów kapitalistycznych i uzależnienia jej od USA, nie odbiegał od schematu wykorzystywanego już wcześniej na Bliskim Wschodzie i Ameryce Południowej. Indonezja składa się z 17 500 mniejszych i większych wysp, największe to Jawa, Sumatra, Borneo, Celebes. Na początku lat 70- tych był to jeden z najgęściej zaludnionych obszarów na ziemi. Indonezja miała zostać zelektryfikowana przez firmę MAIN za kredyty z Banku Światowego. Dodatkową korzyścią jaką można było uzyskać w tym kraju był dostęp do złóż ropy naftowej. Prognozy zużycia energii elektrycznej dowodziły wzrost zapotrzebowania na poziomie 20% rocznie, a wzrost gospodarczy prognozowany był na 10% rocznie przez kolejne 25 lat. Taka świetlana przyszłość została przedstawiona władzą Indonezji, tylko aby skłonić ją do zaciągnięcia odpowiednio wysokiego kredytu, który jak zapewniali amerykańscy specjaliści zostanie spłacony bez najmniejszych problemów. Prognozy oczywiście się nie sprawdziły, a dług nie został spłacony do dziś.


Schemat współdziałania Banku Światowego, korporacji i władz Stanów Zjednoczonych powielany jest także w Afryce.
Mozambik, kraj leżący w południowej Afryce. Jest zasobny w bogactwa naturalne, jak węgiel, diamenty, rudy żelaza, tantalu, turmaliny, złoto, boksyty. Posiada dobre warunki do rozwoju rolnictwa, min. Bogatą sieć rzeczną i dobre jak na ten rejon świata gleby.
Mimo to Mozambik od momentu uzyskania niepodległości w 1975 jest krajem coraz biedniejszym. Jedną z przyczyn z całą pewnością jest burzliwa historia najnowsza kraju, szereg wojen i klęsk żywiołowych odcisnął swoje piętno. Niestety jest też inna przyczyna na którą ludność czy rządy tego państwa nie mają najmniejszego wpływu – polityka Banku Światowego.
W roku 1997 minimalna oficjalna płaca tygodniowa wynosiła czterdzieści dolarów, ale tylko dziewięćdziesiąt tysięcy z siedmiu milionów pracujących otrzymywało takie wynagrodzenie. Reszta dostawała znacznie mniej lub nawet nic.
We wspomnianym roku w celu utrzymania dotychczasowego poziomu stopy życiowej, po uzgodnieniu ze związkami zawodowymi i światem biznesu, rząd Mozambiku zapowiedział wzrost płac o 37%, czyli około 14 dolarów na miesiąc. Wydaje się to hojnym gestem dla społeczeństwa, w rzeczywistości w roku 1997 inflacja w kraju wynosiła ponad 40%, więc realnie płace by się minimalnie zmniejszyły.
Problem jednak w tym, że płace nie wzrosły, nawet o wspomniane 14 dolarów. Było to wynikiem sporu, jaki zaistniał między Bankiem Światowym, Międzynarodowym Funduszem Walutowym, a rządem, czy gospodarkę Mozambiku stać na taką operację. Reprezentant MFW, Sergio Leite, zaapelował, by zmniejszono inflację do poziomu 24%. Co oznaczało cofnięcie podwyżek
Wkrótce rozgorzał kolejny spór. Dania i Szwecja zwróciły uwagę panu Leite, iż Mozambik i tak znajduje się u progu ruiny finansowej, a zainicjowane w 1994r. przez BŚ/MFW cięcia budżetowe w służbie zdrowia i szkolnictwie doprowadziły 30 tysięcy ludzi do utraty pracy. Ekonomiści banku Światowego uważają że Mozambik rozwija się świetnie, podają że wzrost gospodarczy w latach 97-99 wynosił ponad 10% rocznie i był jednym z najwyższych na świecie. Nie wspominają iż wzrost ten tworzą głownie zagraniczni inwestorzy zachęcani bardzo tanią, wręcz darmową siła roboczą, że kraj tonie w długach, co rok korzysta z pomocy finansowej BŚ i MFW, a jego zadłużenie na rok 2005 zrównało się z PKB i wynosi 5,5 miliardów dolarów.

Kolejnym krajem czarnego lądu zrujnowany przez Bank Światowy jest Zambia.
Jeszcze w latach 60 tych XX wieku był to jeden z najbogatszych krajów Afryki.
Większość dochodów pochodziła z produkcji miedzi. W latach 60 – tych jej sprzedaż była bardzo opłacalna, wydatki państwa rosły, rozwijano szkolnictwo, służbę zdrowia, inwestowano w edukację. Rynek załamał się w latach 70-tych. Zambia korzystając z doradztwa finansowego MFW zaciągnęła pożyczki, zapewniona, że ceny miedzi z pewnością wrócą do pierwotnego poziomu. Była to jedna z fałszywych prognoz sporządzonych przez ekspertów BŚ, ci sami eksperci odpowiednio pokierowali wydawaniem funduszy z kredytów, budowano szerokie drogi, boiska, elektrownie, budowle stricte reprezentacyjne, a Zambia stawała się coraz biedniejsza. W latach 80- tych z kolejnych kredytów uruchomiono serię specjalnych projektów rolniczych, z których żaden nie został ukończony. W roku 1986 prezydent Kaunda zarzucił reformy opracowane przez doradców z Banku Światowego. Rząd brytyjski natychmiast wstrzymał 50 milonów dolarów pomocy. Pod koniec 1986 r. został wprowadzony nowy program rolniczy. Dotacje na żywność zostały zmniejszone, a cena podstawowych produktów spożywczych podwoiła się z dnia na dzień. Po rozruchach, w wyniku których zginęło 15 osób, prezydent obniżył cenę.
W wyborach prezydenckich w 1991 r. nowo wybrany Hiluba wprowadził dalsze reformy gospodarcze, polegające m.in. na zmniejszeniu dotacji do żywności oraz powszechnej prywatyzacji. Dzisiaj warunki życia biednych wciąż się pogarszają. W zagłębiu miedziowym 60% ludności pozostaje bez pracy, a koszty utrzymania dla rodzin o niskich dochody dramatycznie wzrosły.
Dziś Zambia ma dług równy PKB i wynoszący 5 miliardów dolarów. Każdy obywatel tego kraju jest zadłużony średnio na ponad 800 USD, co daje równowartość trzyletniej średniej pensji.

Rwanda, to kolejny kraj który rozpoczął swoją postkolonialną egzystencje jako zamożne państwo, obecnie jest zrujnowany. Dochód narodowy od odzyskania niepodległości w 1965 roku aż do roku 1989 wzrastał w tempie 4.9%. Odsetek dzieci w szkołach wzrastał.
Współczynnik inflacji był jednym z najniższych w Afryce subsaharyjskiej i wynosił poniżej 4% rocznie. Na większej części terytorium ludność miała wystarczającą ilość żywności z własnych upraw, a zatem do późnych lat 80-tych import zbóż był minimalny, a pomoc żywnościowa nie była potrzebna.
Tragedia wydarzyła się w roku 1988, ceny kawy na światowych rynkach spadły w ciągu kilku miesięcy o ponad połowę. Kraj stanął przed możliwością klęski głodu. W tym samym czasie cena kilograma kawy w zachodnich sklepach była ponad dwudziestokrotnie wyższa od tej, którą płacono rwandyjskim rolnikom. Dochody państwa obniżyły się tak drastycznie iż był on zmuszony zwrócić się o pomoc do Międzynarodowego Funduszu Walutowego. W końcu 1988 roku wprowadzono program zalecany przez Bank Światowy. Obejmował on takie warunki, jak np. liberalizacja handlu, dewaluacja pieniądza, ograniczenie dotacji dla rolnictwa, prywatyzacja przedsiębiorstw państwowych oraz zwalnianie pracowników administracyjnych.
W roku 1990 Rwandyjski Front Patriotyczny - armia rebeliantów Tutsi z uchodźstwa - wkroczyła do Rwandy z terytorium Ugandy. W tym samym miesiącu rząd zadecydował o dewaluacji franka rwandyjskiego, ale wstrzymał wykonanie tej decyzji. Pod koniec roku, kiedy oddziały rządowe rozpoczęły walkę z Frontem Patriotycznym, MFW wyraził zgodę na zdeponowanie milionów dolarów w Banku Centralnym jako "pomoc". Bardzo duża część tych pieniędzy została prawdopodobnie wykorzystana na zakup broni. W tym samym miesiącu rząd zdewaluował franka rwandyjskiego o 50%. Armia w krótkim czasie powiększyła się z pięciu tysięcy do czterdziestu tysięcy ludzi, rekrutowanych głównie spośród nowych bezrobotnych.
Dewaluacja franka zapoczątkowała gwałtowną inflację i załamanie realnych dochodów. Inflacja wzrosła z 10% w 1989 r. do 19,2% w 1991. Dochody z eksportu zmniejszyły się o 50% między rokiem 1987 a 91. Liczba zanotowanych przypadków malarii wzrosła o 21% z powodu braku leków. Wprowadzenie opłat za naukę spowodowało masowe opuszczanie szkół przez dzieci.
Ogromne zadłużenie zagraniczne, które już wcześniej podwoiło się od roku 1985, w latach 1989-92 wzrosło o kolejne 34%. Kryzys ekonomiczny osiągnął szczyt w roku 1992, kiedy Rwandyjscy rolnicy wycięli 300.000 drzew kawowych, ponieważ dochody ze sprzedaży kawy nie wystarczały im na życie. W czerwcu 1992 r. zarządzono drugą dewaluację franka, wzrosły też ceny paliwa. Produkcja kawy w ciągu jednego roku spadła o następne 25%.
W międzyczasie rynek został zarzucony niewłaściwą pomocą żywnościową z Zachodu. Produkcja rolna zarówno do bezpośredniego spożycia jak i na sprzedaż przestała być opłacalna. Całe rolnictwo pogrążyło się w kryzysie.
W 1992 roku Międzynarodowa Agencja Rozwoju, jedna z agend Banku Światowego, zarządziła najpierw prywatyzację przedsiębiorstwa państwowego Elektrogaz, a następnie państwowego przedsiębiorstwa telekomunikacyjnego. Pieniądze uzyskane z prywatyzacji miały być przeznaczone na spłatę zadłużenia zagranicznego. Wzrastały napięcia etniczne. Zwalniano pracowników elektrowni. Ceny energii natychmiast wzrosły, co sparaliżowało usługi w miastach. Terapia wstrząsowa gospodarki była katastrofalna.
W roku 1994 setki tysięcy Rwandyjczyków zginęło w brutalnej i niszczycielskiej wojnie domowej. W Europie Zachodniej powszechna jest opinia iż do wojny doszło z powodu starych zaszłości plemiennych pomiędzy Tutsi a Hutu, spowodowane to miało być wyznaczaniem granic „od linijki” jeszcze w czasach kolonializmu Brytyjskiego, prawdziwa przyczyna wojny była stricte ekonomiczna, a jednym z winowajców był Bank Światowy. Obecnie Rwanda jest jednym z najuboższych krajów świata. W ostatnich ciągu ostatnich piętnastu lat wartośc PKB per capita spadała średnio o 2,1% rocznie. Uzależnienie od krajów najbogatszych jest olbrzymie, obecnie kraj nie jest w stanie obsługiwać odsetek od długów, a ludność cały czas korzysta z pomocy humanitarnej.
W podobnej sytuacji znajduje się szereg państw Afryki, jak: Malawi z zadłużeniem równym dwukrotności PKB i wynoszącym 3.2 miliardów dolarów na rok 2005. Lesotho z długiem równym połowie PKB. Mozambik, Malawi, Madagaskar, Zambia, inne państwa nigdy nie spłacą swoich długów, nigdy nie miały ich spłacić.
Wraz z upadkiem ZSSR, Stany Zjednoczone stały się jedynym mocarstwem na świecie. Argument mówiący o obronie przed komunizmem stał się nie aktualny. Szybko zastąpiony go kilkoma innymi. Obecnie politycy USA usprawiedliwiają swoje działanie szerzeniem demokracji, wspólnego rynku, obalaniem krwawych dyktatur, utrzymywaniem porządku na świecie.
Nikt nie zastanawia się czy dany dyktator naprawdę miał coś na sumieniu, jak wspomniany wcześniej Manuel Noriega, którego prawdziwą winną był opór przeciw ingerencji USA w wewnętrzne sprawy jego kraju, czy ludzie na całym świecie tak naprawdę pragną demokracji, zwłaszcza w amerykańskim mało demokratycznym wydaniu.
Niestety to co słyszeliśmy o rozmaitych dyktatorach z telewizji czy gazet, w rzeczywistości jest tylko propagandą rządów krajów zachodu. Nie twierdzę że Saddam Hussein nie dopuścił się masakry na Kurdach na początku lat 80, ale przecież nie za to dwadzieścia lat później jego kraj został zaatakowany, a on sam skazany na karę śmierci. Turcja także dopuściła się rzezi na tym samym narodzie, w początkach lat 90- tych, ponieważ jest członkiem NATO i partnerem USA, nie spotkała ją z tego tytułu najmniejsza kara, a światowa opinia społeczna nie ma o tym fakcie najmniejszego pojęcia.

Wielu Historyków twierdzi iż era kolonializmu skończyła się w latach 60 – tych XX wieku. Teoretycznie takie rozumowanie jest słuszne. W praktyce kolonializm nadal istnieje zmienił się tylko i wyłącznie sposób zarządzania krajów najbogatszych krajami najbiedniejszymi. Został dostosowany do współczesnych wymogów opinii społecznej, organizacji humanitarnych i możliwości współczesnej ekonomii i bankowości.
Ogromne niespłacalne zadłużenie państw, które można nazwać współczesnymi wasalami, jest doskonałym narzędziem wywoływania skutecznej presji na władzę i ludność tych krajów.
Powoduje także niespotykane do tej pory nierówności w podziale światowego bogactwa. Szacuje się, że w 1870r., gdy kolonializm był u szczytu swego rozkwitu w Afryce, jak i w obu Amerykach, stosunek zamożności kolonii do państw kolonialnych wynosił 1:10. To znaczy, że kraje rozwinięte były 10-krotnie bogatsze od krajów nierozwiniętych. Ale już 90 lat później tj. w 1960r. stosunek ten wynosił 1:30.
Dzięki „pomocowej” działalności Banku Światowego w 1985 czyli po 25 latach stosunek ten zmienił się na 1:52, a w roku 1995 wynosił 1:73. Kraje najbiedniejsze ubożeją coraz szybciej i szybciej. Dowodzi to jasno że Bank Światowy albo nie potrafi pomagać i sytuacja ta jest od niego nie zależna, albo jest narzędziem służącym do pogłębiania i utrzymywania takiego podziału światowego bogactwa.

Stan pogłębiającej się dysproporcji jest niestety korzystny dla krajów rozwiniętych, dla korporacji, dla światowego przemysłu, inwestorów, w efekcie dla poszczególnych obywateli. Bieda innych zapewnia bogactwo drugim. Nie przerwany rozwój gospodarczy państw bogatych ma swoje podstawy w tanich surowcach, tanich produktach rolnych, taniej sile roboczej.
To wszystko pochodzi z trzeciego świata, to te kraje dostarczają, produkują i zadłużają się za nas. To dzięki nim przeciętny Amerykanin czy nawet Europejczyk tak naprawdę nie musi nic robić, ponieważ może liczyć na pomoc swojego państwa opiekuńczego, które to posiada znaczne środki zgromadzone z wyzysku krajów trzeciego świata.

W Ameryce czy Europie pojęcie głodu jest czystą abstrakcją, które nie dotyka praktycznie nikogo, tymczasem na świecie, według ONZ i Portalu Starvation.net umiera z głodu codziennie ponad dwadzieścia cztery tysiące osób, a kolejne dwadzieścia pięć tysięcy w wyniku chorób bezpośrednio związanych z głodem. Szacuje się że zapewnienie każdemu człowiekowi na świecie dostępu do wody i urządzeń sanitarnych kosztowałoby 9 miliardów dolarów, dodatkowe 25 miliardów kosztowałoby zapewnienie podstawowej opieki zdrowotnej. Kolejne 6 miliardów dolarów pozwoliło by sfinansować podstawowego wykształcenia. Łącznie daje to 40 miliardów dolarów, tymczasem całość zadłużenia najbiedniejszych krajów tylko z Afryki subsaharyjskiej, sięga 135 miliardów dolarów.

Obecna sytuacja może być porównana do atlantyckiego handlu niewolnikami, był on przez wieki integralną częścią sytemu gospodarczego krajów kolonialnych, uznanym powszechnie za normalny, a nawet niezbędny do handlu i życia. Obecny system jest tylko ewolucją poprzedniego, lecz tak samo jak poprzednik musi zostać zniesiony.
Nie chodzi tylko o głęboka niesprawiedliwość jaka dotyka ludność trzeciego świata tylko dlatego że nie mieli szczęścia urodzić się w Nowym Jorku, czy na przedmieściach Paryża. Chodzi o uzdrowienie całego światowego systemu gospodarczego, o racjonalne korzystanie z bogactw naturalnych ziemi, o dbanie o środowisko naturalne. Ważnym argumentem jest także rozwój światowego terroryzmu, ludzie ci nie atakują cywilizacji zachodu z powodu religii, jak chcielibyśmy sądzić, są samobójcami ponieważ już wszystko im zabraliśmy i nie mają nic do stracenia. Państwa wyzyskiwane na razie nie potrafią upomnieć się o swoje inaczej, ale kraje zachodu mogą mieć olbrzymie kłopoty kiedy trzeci świat powie dość.